د اسلامي نظامونو په وړاندي د منافقينو دسيسې:(درېيمه برخه)

ليكنه: مولوي نورالحق مظهري.

کله چي عثمان رضي الله عنه د مسلمانانو خليفه وټاکل سو حضرت عثمان رضي الله عنه د حضرت عمر رضي الله د لاري تعقيبول پيل کړه او د هغو ناتمامو پروژو اکمال يې شروع کړ کومي چي د حضرت عمر رضي الله عنه څخه پاتي سوي وې د بېلګي په ډول: د اسلامي حاکميت په داخل کي به د مسلمانانو تر مينځ يووالي او اصلاح ته کار کوي، د اسلامي نظام حاکميت به نورو سيمو ته غځوي او د الله تعالی دين به ټولي نړۍ ته رسوي دلته د يهودو په زړه کي اورونه بل سوه او د وخت منافقين يې د اسلامي نظام په وړاندي ورانيو ته ودرول.

عبدالله بن سبأ يهودي چي په ابن السوداء باندي مشهور وو د حضرت عثمان رضي الله عنه په زمانه کي يې د اسلام اظهار وکړ تر څو په مسلمانانو کي د مسلمان په نوم نفوذ وکړي او د يهوادنو پلانونه عملي کړي.

ابن سبأ يهودي د اسلامي نظام په حاکميت کي خپل شيطنت پيل کړ او د خپلو شخصي منافقو ملګرو په ذريعه يې ډېر منافقين او ساده فکره مسلمانان پر ځان باندي راټول کړه او په عراق، شام او مصر کي يې د اسلامي نظام او حضرت عثمان رضي الله عنه پر ضد تبليغات شروع کړه البته تبليغات يې د ښکاره منفي خبرو په شکل نه کول بلکي په ډېري چاپلوسۍ سره يې د نصيحت او خير خواهۍ په بڼه تبليغات کول او د نظام او خليفه پر ضد يې د خلګو په ذهنونو کي شبهات پيدا کول.

عبدالله بن سبأ منافق د حضرت عثمان رضي الله عنه پر ضد خلګ را وپارول او ډېره لويه فتنه يې پيل کړه آن تردې چي د حضرت عثمان رضي الله عنه د عزل او ګوښه کېدلو غوښتنه يې وکړه چي په سبب يې حضرت عثمان رضي الله عنه شهيد سو او د مسلمانانو په مينځ کي ډېرو لويو فتنو ځای ونيوی او همدغه عبدالله بن سبأ وو چي حضرت علي رضي الله عنه ته يې د خدای نسبت وکړ چي وروسته يې پر همدغه عقيده لويه ډله جوړه سوه.

ابن سبأ يهودي د مسلمانانو په مينځ کي خپل  منافقين داسي پاشلي وه چي مؤرخين وايي: د جمل او صفين لوی جنګونه چي د عثمان رضي الله عنه د شهادت وروسته وسوه سبب يې هغه منافقين وه د مسلمانانو په صفونو کي يې ځای نيولی وو او په خاصو دسيسو باندي به يې مسلمانان يو د بل په وړاندي تحريکول.

د همدغه ابن سبأ د منافقت په سبب په مسلمانانو کي د هغه وخت څخه دوې لويي فتنه ګري ډلي روافض او خوارج پيدا سوه.

نو منافقين تل ددې کوښښ کوي چي په مسلمانانو کي بې اتفاقي پيدا کړي، د مسلمانانو پر اسلامي نظام د خلګو باورونه له مينځه يوسي، د مسلمانانو پر خليفه يا اميرالمؤمنين شبهات واردوي او تبليغات پسې کوي تر څو مسلمانان يې په وړاندي را وپاريږي، د مسلمانانو په مينځ کي د يو بل په وړاندي مخالفتونه پيدا کوي او بالآخره کوښښ کوي چي مسلمانان په ګڼو ډلو او حزبونو سره وويشي.

په دويمه صدۍ کي د ابوالخطاب ابن الاجدع په نوم يو منافق چي د جعفر الصادق رضي الله عنه څخه يې په دې پلمه چي ګويا زه ستا خدمت کوم بده استفاده کول او د مسلمانانو تر مينځ يې نفاق خپروي تر څو همدغه منافق د خطابيه په نوم ډله جوړه کړه او دده يو شاګرد وو چي ميمون القداح نومېدی او په اصل کي يهودي وو د إباحيه په نوم ډله جوړه کړه چي بيا دده يوه لمسي چي سعيد نومېدی ددې دعوه يې وکړه چي زه د اسماعيل بن جعفر د هغو زامنو څخه يم چي ځانونه يې پټ کړيدي؛ بيا يې پر ځان د عبيدالله نوم کښېښودی او ملګرو يې په نوم تبليغات شروع کړه چي ګويا دی د فاطمې رضي الله عنها د اولادې څخه دی چي په سبب يې په المغرب، بحرين او يمن کي ډېر پلويان پيدا کړه او د عبيديينو په نوم يې ځان ته حکومت جوړ کړ چي په المغرب کي د 297هـ ق څخه بيا تر 363 هـ ق پوري د دوی حکومت دوام وکړ.

د عبيديينو عادت دا وو چي ځانونه به يې يهودو او نصاراوو ته ډېر نژدې کول، د هغوی سره به يې د نکاح دوستۍ کولې، هغوی ته به يې په خپل دولت کي وظيفې ورکولې تر څو آخر د دوی حکومت د يهودو لاس ته ولوېدی او ددوی مشران د شام څخه چي د دوی په لاس کي وو وتښتېدل چي د هغه وروسته يهودانو په سيمه کي ډېر نفوذ وکړ او د اقصي مسجد يې اشغال کړ.

مسلمانان بايد تل هوښيار وي او د منافقينو په وړاندي ځانونه ډېر ځيرک ونيسي تر څو خدای مکړه دوکه يې نکړي، اسلامي نظام يې بدنام او ړنګ نکړي او د دوی دښمنان ورباندي واکمن نکړي.

د لاندي کسانو سره بحثونه او مرکې مکوئ!

۱ ـ د متعصب انسان سره بحث او مرکه مکوئ ځکه چي متعصب انسان د تعصب په سبب د حق د منلو څخه منکر، د ليدلو څخه يې ړوند، د ويلو څخه يې ګونګی او د اورېدلو څخه يې کوڼ دی؛ متعصب انسان ستا په وړاندي د بديهياتو څخه هم انکار کوي او ستا هر ډول مثبت ته د منفي په سترګه ګوري.
۲ ـ د بدژبي او ښکنځلمار انسان سره بحث مکوئ ځکه چي هغه په هره خبره کي تاسي ته سپکي خبري کوي چي په نتيجه کي ممکن ستاسي احساسات را وپاريږي او بحث په لانجه بدل سي او يا هم ممکن ستاسي عزت او آبرو ورسره لوټ سي.
۳ ـ د منفي ګرا يا منفي ليدلوري والا انسان سره بحث مکوئ ځکه چي هغه مو د منفي خوا ته کشوي او تاسي ته ستاسي په ثابته پالېسۍ کي شکونه پیدا کوي او ستاسي اعتماد بالنفس يا په ځان باور له مينځه وړي.
۴ ـ د کم علمه انسان سره بحث مکوئ ځکه چي کم علمه انسان ستاسي د علم او پوهي په ارزښت نه پوهيږي او نه هم ستاسي دلائل درک کولای سي.
۵ ـ د هغه چا سره بحث مکوئ چي سياست د دين څخه جدا بولي ځکه دا کس سيکولر دی او يا داسي جاهل دی چي د سياست او دين په اصلي معنی نه پوهيږي چي په دواړو صورتونو کي اهليت د بحث، ارزښت د خبرو او احتمال د هدايت نه لري
۶ ـ د عنادي او ضدګر انسان سره بحث مکوئ ځکه چي هغه له مخکي لا تاسي ملامت بولي او ستاسي پر خبره غوږ نه نيسي ځکه هغه ستاسي شخصيت نه مني نو علميت او پوهه به دي څنګه ومني؟
۷ ـ د سوټه فکر او سرټمبه انسان سره بحث مکوئ ځکه چي د هغه دماغ ستاسي د خبري منلو ته آمادګي نلري او زړه ته يې ستاسي هيڅه خبره نه تېريږي که څه هم پوره حق خبره وي.
۹ ـ د ډېر ساده انسان سره بحث مکوئ ځکه چي هغه خپلواک فکر نه لري بلکي ستاسي د خبري وزن د نورو خلګو په خبرو کي ويني.
۱۰ ـ د غير مشهور اهل باطل سره بحث مکوئ ځکه چي هغه غواړي ستاسي سره په بحث کولو ځان مشهور کړي او خپل پلويان ډېر کړي.
مولوي نورالحق مظهري

د انسانانو څخه د منني ارزښت:

په دنيا کي انساني ژوند داسي جوړ دی چي د ټولو انسانانو استعدادونه سره برابر ندي او نه هم انسان جامع الکمالات جوړېدلای سي ځکه نو ځيني کارونه ځينو انسانانو زده وي او ځيني نور بيا ځينو نورو زده وي داسي نسي کېدلای چي ټول کارونه دي يوه نفر زده وي له همدې امله د انسانانو تر مينځ په کارونو کي همږغي او مرسته ډېره ضروري ده.

 
کومو انسانانو چي کار زده وي هغوی بايد د خپل توان سره سم په اخلاص او صداقت کار وکړي او کومو کسانو چي کار زده نه وي ددې تر څنګ چي کار به زده کوي د هغو کسانو څخه به مننه او شکر ګذاري کوي چي دوی ته کار زده کوي يا ددوی په اداره کي مسلکي کار سر ته رسوي ځکه له يوې خوا دا د انسانانو څخه مننه او ستاينه ده کوم چي د الله تعالی او د رسول الله صلی الله عليه وسلم ډېره خوښيږي او بله خبره دا ده چي ترڅو انسان د الله تعالی د بندګانو شکر آداء نکړي تر هغه وخته د الله تعالی شکر نسي آداء کولای؛ په حديث شريف کي راځي: عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِىِّ -صلى الله عليه وسلم- قَالَ: لاَ يَشْكُرُ اللَّهَ مَنْ لاَ يَشْكُرُ النَّاسَ.[سنن ابي داود4813]
ژباړه: هغه څوک د الله تعالی شکر نسي آداء کولای کوم چي د خلګو شکر نسي آداء کولای.

 
په بل حديث کي راځي: عَنِ الأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ قَالَ النَّبِىُّ -صلى الله عليه وسلم: أَشْكَرُ النَّاسِ لِلَّهِ أَشْكَرْهُمْ لِلنَّاسِ.[السنن الکبري للبيهقي12391]
ژباړه: اشعث بن قيس وايي: رسول الله صلی الله عليه وسلم وفرمايل: په خلګو کي د الله تعالی ډېر شکر هغه چا آداء کړی دی چي د خلګو شکر يې ډېر آداء کړی وي.

 
په دې خاطر چي د نورو انسانانو سره موږ په څنګ کي ژوند کوو او د نورو انسانانو لخوا احسان په اصل کي د الله تعالی لخوا احسان دی نو ځکه موږ چي کله د نورو انسانانو څخه ښيګڼه او پېرزوينه وينو مننه ورڅخه وکړو او شکر يې آداء کړو.

 
که زموږ سره کوم څوک په مال، ځان، مشوره او بل شي مرسته کوي موږ يې بايد مننه وکړو او شکر يې آداء کړو.

 
که زموږ سره کوم څوک په يوه اداره کي کار کوي او په خپل کار کي ډېر رسېدلی او تکړه وي موږ بايد مننه ورڅخه  وکړو او شکر يې آداء کړو.

 
که زموږ سره په اداره يا ټولنه کي داسي څوک وي چي په کارونو کي نوښتونه او ابتکارات رامينځ ته کوي موږ بايد مننه ورڅخه وکړو او شکر يې آداء کړو.

 
که کوم څوک موږ ته حقه لار بيانوي او د ګمراهۍ څخه مو راګرځوي موږ بايد مننه ورڅخه وکړو او شکر يې آداء کړو.

 
که کوم څوک موږ ته د ښه ژوند او ښه اقتصاد امکانات برابروي موږ بايد مننه ورڅخه وکړو او شکر يې آداء کړو.

 
د شکر آداء کول د انسانانو سره د مرتبې په لحاظ فرق کوي ذوالنون مصري رحمه الله وايي: د هغه چا شکر چي تر تا لوړ وي دا دی چي طاعت يې وسي، د سيال شکر دا دی چي مکافات ورسره وسي او تر تا د کښته شکر دا دی چي احسان او نيکي ورسره وسي.[تفسير القرطبي ج 1ص398]
کوم څوک چي د انسان سره ښه وکړي هيڅ وخت يې بايد هېر نکړي او د مناسبت په شرط يې په مناسب ځای کي يادونه وکړي په حديث شريف کي راځي:
عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم-: مَنْ أُعْطِىَ عَطَاءً فَوَجَدَ فَلْيَجْزِ بِهِ فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَلْيُثْنِ فَمَنْ أَثْنَى بِهِ فَقَدْ شَكَرَهُ وَمَنْ كَتَمَهُ فَقَدْ كَفَرَهُ.[السنن الکبري للبيهقي 12388]
ژباړه: د جابر رضي الله عنه څخه روايت دی چي رسول الله صلی الله عليه وسلم وفرمايل: چا ته چي کوم شی ورکړل سي نو دی يو شی ومومي د هغه بدل دي ورکړي، که يې و نه موندی نو ښه دي ووايي که يې ښه وويل نو د هغه شکر يې آداء کړ او که يې خبره پټه کړه نو د هغه ناشکري يې وکړه.

په آخره کي هغه جالبه قيصه درته ليکم چي د هغه چا په اړه راغلې ده چي ډېره ناشکري يې کړې او د هغه چا سره يې ډېر بد کړي دي چي هغه دده سره ډېر ښه کړي وه:
وايي: نعمان بن المنذر يو بنا د سنمار په نوم مزدور کړ چي يوه ماڼۍ ورته جوړه کړي، کله يې چي ماڼۍ جوړه کړه نعمان سنمار د ځانه سره پر ماڼۍ وګرځوی تر څو د نژدې څخه يې وګوري؛ کله يې چي ماڼۍ وکتله ډېره يې خوښه سوه؛ سنمار ته يې وويل: آيا تر دې هم ښکلۍ ماڼۍ جوړولای سې؟ سنمار ورته وويل: هو؛ نعمان خپلو عسکرو ته امر وکړ او سنمار يې د قصر د سر څخه لاندي را وغورځوی او مړ يې کړ د دې لپاره چي بل چا ته د ده تر دغه ماڼۍ ښايسته ماڼۍ جوړه نکړي.[المفصل في تاريخ العرب]

 
موږ هم چي کله څوک مرسته راسره کوي هيڅ وخت د هغه احسان هېر نکړو او چي په کوم انسان کي د خدمت ښه استعداد او لياقت وينو روحيه يې مړه نکړو بلکي نور يې هم تشويق کړو او چي څوک احسان را سره کوي که مو په وسه وه احسان ورسره وکړو که مو په وسه نه وه احسان يې تل په ياد ولرو او ناشکري يې ونکړو.
مولوي نورالحق مظهري

سياست واقعی جزء شريعت و دين است:(قسمت اول)

نویسنده: مولوی نورالحق مظهری

بعضی مردم فكر ميكنند كه سياست از شريعت جدا است زیرا سیاست به معنای حکومت، حکومتداری و تسلط بر مردم است ولی شریعت عبارت از عبادت، طاعت و بندگی است.

به این مردم باید گفته شود که سیاست به همین معنای که شما ذکر نمودید جدا از شریعت نیست بلکه جزء لاینفک شریعت است؛ به این معنی که سیاست بدون شریعت هیچ ارزشی ندارد و شریعت بدون سیاست هیچ مفهوم واقعی ندارد.

اگر به نصوص قرآن، سنت و اجماع رجوع بکنیم و مصلحت های بشری را در پرتو فطرت اصیل انسانی زیر مطالعه عقل سالم قرار بدهیم صد فی فیصد فیصله میکنیم که سیاست از دین جدا نیست.

این یک حقیقت است که شريعت ضامن و جوابگوی تمام امورات زنده گی همه انسانهاست؛ تفاوت ندارد که كارهای ملكی و مردمی باشد يا كارهای نظامی يا حكومتی باشد ويا هم كارهائيكه مورد ضرورت هر فرد جامعه باشد.

در اسلام تمام ابعاد زنده گی مکلفین، محکومین و انسانها مورد بحث قرار گرفته و برای هر چیز حکم خاص با شرایط و اصول بیان شده است که یکی از مباحث مهمی در دین اسلام حکومتداری و یا ساختن نظام است به همین خاطر است که واژه های مخصوص سیاست در دین اسلام جا داده شده است؛ مانند: خلیفه/امیرالمؤمنین، والی، ولاة الأمر، قضاء، قاضی، حکم، بیت المال، حسبة، حدود، تعزیر، جیش، اعداد، جهاد، عدل، وزیر، عامل، مؤلفة القلوب، مال، قانون، اطاعت وغیره.....

کسی که از اصول و فلسفه دین خبر باشد و سیاست را به معنای حقیقی اش بشناسد هرگز سیاست را از دین جدا نمی داند و همچنین انحراف سیاسی را بسیار زود شناسائی کرده و آنرا مصداق سیاست مطلق نمیداند.

سوره نساء خداوند عزوجل ميفرمايد :

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا. [سورة النساء 59]

ترجمه: ای مؤمنان اطاعت الله واطاعت رسول الله وصاحبان امر تان را بكنيد، اگر شما در يك كاری باهم اختلاف كرديد پس آنرا بسپاريد به الله ورسولش اگر بر الله وروز آخرت ايمان داريد و اين برای تان خيلی بهتر است وبهترين تأويل است.

اگر در اين آيه به دقت نگریسته شود معلوم خواهد شد كه انسان بايد همه كارهای خود را که شامل کارهای حکومتداری هم می شود بر الله متعال، رسولش و علماء  پيش كند تا آنها راه حل را برايش پيدا كنند.

اينجا مراد از الله تعالی قول الله تعالی است كه عبارت از قرآن است و مراد از رسول الله صلی الله عليه وسلم سنت رسول الله است که عبارت از قول، عمل، تقریر وصفت است ومراد از اولي الامر علماء و حکام شرعی است.

نظر به همین ویژه گی که دین اسلام دارد علماء متبحر و دانشمندان بزرگ نظام سیاسی اسلام را شامل دو ویژه گی میکند که در هیج نظام دیگری وجود ندارد که عبارت از الهی بودن منابع و الهی بودن هدف است.

چیزی که در محتوای این آیت ذکر شده عبارت از سه چیز است: اطاعت الله، اطاعت پیامبر و اطاعت اولی الامر؛ با وجود اینکه اطاعت مطلقا ذکر شده باید گفت که بدون لحاظ معنای سیاسی آن که حاکم قرار دادن قول الله، قول رسول الله و اولی الامر است هیچ مصداق دیگری برای  آیه یافت نشده و نه هم یافت می شود.

پس به استدلال همین آیه میتوان گفت که سیاست اصلی جدا از دین وشریعت نیست و هیچگاه جدا نخواهد شد بناء هیچ مسلمان باید عقیده جدایی سیاست از دین را نداشته باشد بلکی سیاست را جزء لاینفک دین بدانند.

ادامه دارد.....

مولوي نورالحق مظهري

د اسلامي نظامونو په وړاندي د منافقينو دسيسې:(دويمه برخه)

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري.
لکه څنګه چي د رسول الله صلی الله عليه وسلم په زمانه کي منافقينو د اسلام او مسلمانانو پر ضد خپل ناوړه کارونه کول د هغه د وفات وروسته يې نور هم خپلو کارونو ته کش ورکړ او د دې لپاره چي د رسول الله صلی الله عليه وسلم په لاس جوړ سوی اسلامي نظام ړنګ کړي او د اسلام د پرمختګ مه ونيسي د صحابه وو په زمانه کي يې هم خپل منافقت ته دوام ورکړ او د وخت اسلامي نظام يې د ګڼو ننګونو سره مخ کړ.
د رسول الله صلي الله عليه وسلم په زمانه کي ډېرو منافقينو ظهور نسو کولای خو کله چي رسول الله صلی الله عليه وسلم وفات سو ځينو يې سر راپورته کړ او د وخت حاکم اسلامي نظام پر ضد يې بغاوت وکړ چي لويه بېلګه يې د زکات څخه انکار وو او بيا ارتداد وو.
د رسول الله صلی الله عليه وسلم په زمانه کي ځينو خلګو لکه اسد او غطفان قبيلو زکاتونه په اخلاص نه آداء کول چي همدې خبري ته په قرآن شريف کي هم اشاره سوېده: وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ مَغْرَمًا وَيَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَائِرَ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ.[التوبة98] ژباړه: ځيني د اعرابو هغه کسان دي چي د الله په لاره کي مال مصرفول تاوان ګڼي او ستاسي لپاره آفتونو ته انتظار کوي، پر دوی باندي به بد آفت وي او الله تعالی اورېدونکی او باخبر دی.
په تفاسيرو کي راځي چي دغه آيت د دوی په باره کي نازل سو چي په اخلاص يې زکات نه ورکوی، کله چي ابوبکر رضي الله عنه خليفه وټاکل سو دوی وړانديز ورته وکړ چي زموږ څخه زکات معاف کړي خو ابوبکر رضي الله عنه د دوی خبره و نه منل او زکات يې ورته معاف نه کړ هغه وو چي د خپل قوم پر يوه سړي طليحة الاسدي باندي راټول سوه چي هغه د پيغمبرۍ دعوه کړېوه چي هغه بيا د خالد بن وليد رضي الله عنه سره په جګړه کي ماتي وخوړل او بيرته مسلمان سو.
مؤرخينو ليکلي دي چي دا د منافقينو په دسيسه يو لوی سياسي ارتداد وو چي هدف يې د اسلامي نظام دړي وړي کېدل او د عربو ټوټه ټوټه کېدل وو تر څو اسلامي نظام ړنګ سي او يا هم لږترټږه د پرمختګ مخه يې ونيول سي خو الله تعالی د ابوبکر رضي الله عنه او نورو صحابه وو په قوي ايمان او جديت سره دا دسيسه شنډه کړه.
بايد ووايو چي د دين څخه د مسلمانانو اړول د منافقينو لوی هدف دی چي هم يې د رسول الله صلی الله عليه وسلم په زمانه کي د لاس ته راوړلو کوښښ کوی او هم يې د صحابه وو په وخت کي کوی؛ دا ځکه چي د مسلمانانو د يووالي او اتحاد محور يواځي دين دی تر څو چي دوی پر دين سره راټول وي هيڅ وخت يې په مينځ  کي تفرقه او درځ نه راځي خو که د دين څخه واووښتل بيا به يې په مينځ کي هر ډول طبقاتي توپيرونه، ژبني تبعيضونه، قومي شخړي او سيمه ايز وېشونه راځي چي په نتيجه کي به د هر ډول قوي او خپلواک نظام څخه محروم وي؛ چي دا ترخه تجربه مو د اسلامي خلافتونو له ړنګېدلو څخه بيا تر اوسه په خپلو حواسو او ذائقو ليدلې او څکلې ده.
د ابوبکر رضي الله څه وروسته چي حضرت عمر رضي الله عنه خليفه سو بيا هم منافقين آرام نه وه ناست خو د حضرت عمر رضي الله عنه الهي رعب پر دوی غالب سوی وو ځکه يې نو په چټکۍ او زغرده کوم کار نسو کولای.
د حضرت عمر رضي الله عنه د شهادت پلان هم دوو منافقينو جوړ کړ او امکانات يې د ابولؤلؤ مجوسي په لاس ورکړ تر څو چي يې عمر رضي الله عنه په شهادت ورسوی.
د تاريخ په کتابونو کي راځي: هرمزان د فارس د حاکمانو څخه يو حاکم وو کله چي مسلمانانو ګير کړ نو ده په ښکاره د حضرت عمر رضي الله عنه مخ ته ايمان راوړ خو په اصل کي يې د حضرت عمر رضي الله عنه وژلو ته فرصت جوړوی ځکه نو ډېر وختونه د حضرت عمر رضي الله عنه څخه نه جلا کېدی هغه وو چي زهرجن خنجر يې جوړ کړ او د ابولؤلؤ مجوسي په لاس يې ورکړ هغه حضرت عمر رضي الله عنه ورباندي شهيد کړ، دويم منافق د حيرې اوسېدونکی جفينة نصراني وو چي سعد بن ابي وقاص رضي الله عنه مدينې منورې ته را لېږلی وو تر څو مسلمانانو ته ليکل او لوستل ور زده کړي خو هغه بدمرغه د هرمزان سره په ګډه د حضرت عمر رضي الله عنه د شهادت پلان جوړ کړ.
د اوږد تاريخ په پاڼو کي دا يوه وړوکې بېلګه ده؛ خو که موږ تاريخ وګورو دا به راته ثابته سي چي د هر مسلمان رهبر په وژلو، متهم کولو او ضعيف کولو کي د منافقينو لاس دی په خاصه توګه هغه منافقين چي اصليت يې يهودي وي ځکه يهودان بيا په شيطنت، منافقت او دسيسه جوړولو کي خورا ډېره لويه سابقه لري.
دوام لري....

در مورد بحث و مناظره:

در موضوع مناظره و استدلال رتبه علمی، درجه درک، لیاقت تخاطب جانب مقابل شرط و ضروری میباشد زیرا با اشخاص نافهم، بدزبان، منکر مطلق مناظره و استدلال هیچ معنی و هیچ فایده ی ندارد چونکه اینها از همان گروه سفسطه خواه هستند که مثبت و منفی را در دیده محدود خود حصر کرده اند و همیشه در سنگر انکار نشسته اند و در مقابل هر سخنی که مخالف خواهشات نفسانی او باشد میگوید: قبول نمی کنم، نمی پذیرم، برای من قابل قبول نیست و I don't accept it.

این قسم مردم در اصل اهلیت مناظره و بحث را ندارند و هیچ عاقل وقت گرانبهای خویش را در بحث باچنین مردم ضایع نمی کند.

استدلال و مناظره باکسی نتیجه میدهد که دارای عقل سالم بوده، درک قوی دارد، قوه انفعال و تأثر در مقابل حق را دارد، دارای طبیعت سالم انسانی که عبارت از حلم و بردباری باشد تنها به حواله دلیل و و جود شبهات مسلم در جهت مخالف قرار گرفته باشد.

چونکه در بحث نیاز به تفاسیر و تعبیرات واژه ها است بناء به استثناء دین و اسلام در موارد دیگر نیاز به وحدت دین است چونکه با اختلاف دین تعبیرات و تعریفات مختلف میشود که در هیچ صورت توافق صورت نمی گیرد.

مثلا اگر ما روی واژه مساوات صحبت بکنیم در بین کافر و مسلمان امکان بحث نیست چونکه تفسیر مساوات در اسلام و کفر متفاوت است.

و سخن مهم اینکه جانب مقابل متعصب نباشد زیرا تعصب انسان را گونگ، کر و کور میکند که در نتیجه هیچ حقیقت را نمی بیند.

و سخن آخری اینکه جانب مقابل صاحب جوش منفی و جذبات نفسانی نباشد زیرا جوش هوش را از بین میبرد و جذبات نفسانی انسان را در ورطه هلاکت میاندازد.

مولوی نورالحق مظهری

نور به مدرسې او پوهنتونونه سره يو وي:

لکه څنګه چي په اصل کي بايد د مدرسو او پوهنتونونو ترمينځ واټن او فاصله نه وي د اسلامي امارت د حاکميت څخه بيا تر اوسه پوري پر همدې باندي کار روان دی چي څنګه د مکاتبو، پوهنتونونو او مدرسو ترمينځ واټن له مينځه ولاړ سي او هر يوه ته د اسلامي ښوونيز مرکز په سترګه وکتل سي؟ د دې هدف لپاره د نظام او وزارتونو په کچه ډېر ښه د پام وړ چټک ګامونه پورته سوي دي.

د دې لپاره چي موږ په خپل علمي ډګر کي ځانونه تکامل او بسايني ته ورسوو دا لازمه ده چي علمي مرکزونه د کميت او کيفيت په برخو کي پياوړي کړو او د ديني او عصري علومو په نوم د علومو او مراکزو ترمينځ واټن له مينځه يوسو تر څو مو د الله تعالی د رضايت او خپل وطن، خلګو او نظام ته د خدمت لپاره هڅي نوري هم چټکي سي او پوره نتيجه ورکړي.

د ديني او طبيعي دواړو علومو زده کول د مسلماني ټولني اړتيا ده ځکه نو د همدغه علومو ترمينځ يا د هغو د ښوونځايونو تر مينځ درځ او واټن ته په اسلام کي هيڅ ځای نسته بلکي ټول بايد د زده کړو مرکزونه وبلل سي او د هر ډول پرمختګ لپاره يې کوټلي ګامونه پورته سي.

دا انځور چي وينی په فراه ولايت کي د 16 ديني مدرسو د پګړۍ تړلو د ګډي غونډي چي د فراه ولايت په مرکزي عيدګاه کي جوړه سوې وه د يوې برخي انځور دی چي د فراه ولايت لوړو زده کړو مؤسسې استاذان او محصلين پکې ښکاري؛ د فراه ولايت لوړو زده کړو مؤسسې استاذانو او محصلينو په ياده غونډه کي په ډېره لوړه کچه ګډون کړی وو او پر يوه پرده يې چي د ځانونو سره يې راوړې وه په دري ژبه داسي ليکلي وه: اتحاد وهمفکري مدرسه و پوهنتون محصول جهاد است. يعني د مدرسې او پوهنتون فکري يووالی د جهاد نتيجه ده؛ وروسته يې بيا په پښتو ژبه ليکلي وه: دين مو اسلام، مذهب مو حنفي،  سياست مو امارت، عزت مو جهاد او بريا مو اتفاق دی.

که د ديني مدرسو او پوهتونونو تر مينځ روابط همداسي دوام وکړي نو ډېر ژر به ان شاء الله د مدرسو او پوهنتونونو تر مينځ د پخوا څخه راپاتي منفي واټنونه ختم سي او ټولو ته به يواځي د علمي مرکزونو او انسان جوړوني  اساسي ځايونو په سترګه وکتل سي.

د اسلام د ابتداء څخه بيا د مسلمانانو د زبرځواکۍ او امپراطورۍ تر ختمېدلو پوري په تعليمي برخه کي د مدرسو، مکتبونو او پوهنتونونو وېش نه وو بلکي په يوځای کي هم مهاله ټوله علوم درسېدل له همدې کبله موږ وينو چي د هغه وخت مسلمان طبيبان، د رياضي، کيميا، بيولوژي او نورو علومو پوهان او مخترعين د دغو علمي برخو تر څنګ ديني علماء هم وه همداسي ډېری ديني علماء د دې ترڅنګ چي په ديني علومو کي يې ډېر مهارت درلودی په طبيعي علوم کي هم پوره رسېدلي وه.

په اسلام کي علمي برخي نه دي وېشل سوي او نه هم د يوې برخي لپاره د خاص موقعيت او يونيفورم شتون ضروري دی هرڅوک کولای سي په هره برخه کي زده کړي وکړي البته د شرائطو او امکاناتو په لحاظ د ځينو علمي تجربو او مهارتونو لپاره د يوځای ځانګړي کول هغه بېله خبره ده.

نو لکه علمي برخي او رشتې چي مشترکي دي زموږ د زده کړي ځايونه هم بايد مشترک وي، د کومو شيانو له وجهي چي د مدرسو، مکتبونو او پوهنتونو وېش او تقسيم راغلی دی هغه شيان بايد له مينځه يوسو او هر مسلمان د ديني او طبيعي علومو د زده کولو كوښښ وكړي.

زه پدې باور يم چي د ټولو علومو د زده کولو لپاره بايد يوځای وي که يوځای نسي کېدلای نو ټول هغه منفي باورونه او کړني دي له مينځه يووړل سي چي په سبب يې د مدرسې، مکتب او پوهنتون وېش راغلی دی.

په مدرسه، مکتب او پوهنتون درو واړو کي بايد زموږ بچيان په ديني او عصري علومو وروزل سي او داسي خلګ اسلامي ټولني ته وړاندي سي چي په اسلامي عقيدې پاخه، په اسلامي اعمالو سمبال، په اسلامي اخلاقو ښايسته او په عصري علومو پوره ماهر وي.

مدرسه، مکتب او پوهنتون که نومونه او عنوانونه يې مختلف دي خو معنون او محتوی يې بايد يو شی وي چي هغه د ديني او طبيعي علومو زده کول دي او بس.

يقيني خبره ده چي زموږ اوسنی حاکم اسلامي نظام د مدرسې، مکتب او پوهنتون تر مينځ د واټن کمولو ډېر کوښښ کوي ځکه نو ټول ولس بايد په دې مهمه چاره کي د نظام سره ودريږي او هر ډول همکاري ورسره وکړي.

مولوي نورالحق مظهري

https://chat.whatsapp.com/JYUzaGcwWR642f1eJi3lvn

آيا په هيواد کي سياسي اطمينان سته؟

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري.

لومړی به راسو دې ته چي سياسي اطمينان څشی ته وايي؟ اطمينان خپله په معنی سره د آرامۍ، سکون، آسودګۍ او امنيت سره راځي او سياست په معنی سره د نګهبانۍ، حکومتولۍ او حکومت سره راځي؛ نو د سياسي اطمينان مجموعه معنی داسي کولای سو چي سياسي اطمينان يعني د حکومتولۍ په هره برخه کي آرامي او امنيت.

که لومړی د دنيا شرايطو ته وګورو بيا د څو لسيزو راپدې خوا د امارت تر راتګ پوري حالاتو ته ځير سو دا به راته ثابته سي چي اوس په هيواد کي په پوره توګه سياسي اطمينان وجود لري ځکه مرکزي، مقتدر، متحد، خپلواک او متعهد نظام چي د سياسي اطمينان لپاره شرط دی اوس الحمدلله په هيواد کي حاکم دی او د هر هغه چا لپاره چي په هيواد کي د نورو افغانانو غوندي ژوند کول غواړي هر اړخيزه امنيت قائم دی.

که د هيواد خارجي پاليسۍ ته وګورو نن د هيواد خارجي پاليسي په تمامه معنی د افغانانو لپاره پر حکمتونو، مصلحتونو او اميدونو باندي ولاړه ده ځکه سره د دې چي نړيوال حاکم نظام په رسميت نه پېژني بيا هم نظام توانېدلی دی چي د شرعي مدارات له لاري هغوی د اسلامي امارت په وړاندي په ديپلوماتيکي ډګر کي ډېر تنازل ته اړ کړي او په اصطلاح تر خپلو ډېرو سرو کرښو تېر سي آن تر دې چي ځينو هيوادونو خو هغه دی د افغانستان سفارتونه او قونسلګرۍ امارت ته سپارلي دي او دا به مو هم اورېدلي وي چي ځينو هيوادونو د افغانستان څخه د تښتېدلو کسانو د تحريک کولو او مرستي کولو څخه لاس اخيستی دی؛ دا ټوله سياسي پرمختګونه او په خپل ډول کي بې مثاله نوښتونه دي.

که د هيواد داخلي سياست ته کتنه وکړو پدې به مو ډېر ژر سر خلاص سي چي د اوسني نظام سياست د اشخاصو پر آندونو، فکرونو او ليدلورو باندي ندی بناء بلکي د اسلامي سياسي نظام دوې مهمي ځانګړتياوي چي د منابعو او هدف للهيت دی په پام کي نيول سوي دي او ټولي چاري د توان سره سم د همدغه دوو خصوصيتونو په چوکاټ کي تر سره کيږي.

دا هم په نقل او تجربې دواړو ثابته ده او سالم عقل يې هم مني چي اسلامي سياسي نظام د انسانانو د ټولو برخو د تأمين او په ټولو برخو کي د اطمينان او تسکين ضمانت کوي البته چي څوک په پوه سي او ځان ورته تسليم کړي؛ خو له بده مرغه چي نن پر انسانانو نفسي غوښتني او په ځان باندي منفي باورونه غالبه سوي دي ځکه نو هر شي ته د ځانه څخه تعريف جوړوي او د ځان څخه حکم ورباندي کوي او تر دې لا د تعجب وړ خبره دا ده چي انسانيت او بشريت يواځي په ځان کي منحصر ګڼي له همدې امله په هيڅ شي باندي نه خوشحاله کيږي او په داسي سرټمبګۍ، سادګۍ او کوټه فکرۍ مبتلاء وي چي د دنيوي ژوند څخه يې خوب او خيال جوړ کړی وي او غواړي چي لس انچه شی تر پنځه انچه سوري وباسي.

که څوک په دې باندي سر خلاص كړي چي افغانستان مسلمان هيواد دی، څو لسيزي يې په نا آرامۍ او ستونزو کي تېري کړي دي، حقوق دا نه دي چي ته يې غواړې بلکي حقوق هغه دي چي ستا د دين محدوديت ته په کتو او د هيواد حالاتو ته په پام تا ته رسيږي او د حکومتولۍ معنی دا نده چي ټول رعيت دي په نظام کي رسمي دندي ولري؛ بيا به هيڅ کله په شعوري ډول د هيواد د سياسي حالاتو څخه سر و نه ټکوي او هيڅ ځای به ځان ته د حاکم نظام په خلاف د سياسي مبارزې اجازه ور نه کړي.

دا هم شرعي مسئله ده او هم د سالم عقل فيصله ده چي د يوه اسلامي او جوړ نظام په شتون کي هيڅوک داسي سياسي فعاليت نسي کولای چي هغه دي د نظام مخالف يا اپوزيسيون جوړ سي ځکه له يوې خوا په نظام او رعيت کي اختلافات پيدا کيږي او له بلي خوا سياسي ثبات له مينځه ځي چي په نتيجه کي نظام د لنډمهالو او اوږدمهالو ننګونو سره مخامخ کوي؛ نو که څوک سياسي اطمينان په دې باندي تعبيروي چي هر څوک دي د حاکميت تر لاسه کولو لپاره د سياسي فعاليت اجازه ولري دا کار ناشونی دی او د تاريخ په اوږدو کي د داسي کار څخه اسلامي نړۍ ډېر تاوانونه ليدلي چي لويه بېلګه يې زموږ هيواد افغانستان دی؛ که د ظاهر شاه په وخت کي ګڼ شمېر سياسي ګوندونو ته د فعاليت اجازه نه وای ورکول سوې ظاهري شرايطو ته په کتو داسي ويلای سو چي ممکن هيواد د څو لسيزو خونړيو حالاتو سره نه وای مخامخ سوی.

په دې خاطر چي موږ مسلمانان يو ځکه مو نو هرڅه بايد د اسلام په چوکاټ کي د ننه وي؛ په اسلام کي هر څوک مکلف دی چي په خپل وخت کي د حاکم اسلامي نظام مرسته او کومک وکړي او د اسلامي اصولو په غوښتنه په اسلامي نظام کي د کار کوونکي او يا د اسلامي نظام تر حاکميت لاندي د رعيت په صفت خپل آرام ژوند ته دوام ورکړي.

د اسلامي نظام تر چتر لاندي د هري مفکورې انسان ژوند کولای سي لکه مسلمان، نصراني، يهودي، مجوسي او داسي نور البته په دې خاطر چي په اسلام کي هر انسان ته د هغه د استعداد او ارزښت سره سم حق ورکول سوی دی او اسلامي نظام په مځکه کي د اسلامي احکامو د پلي کولو دنده لري نو ځکه هر چا ته هغه حق ورکوي کوم چي اسلام ورکړي وي او د احکامو په اجراء کي هغه کړني ترسره کوي کومي چي اسلام د اسلامي حاکمت صلاحيت او مسئوليت ګرځولی دی له همدې امله اسلامي نظام د الهي منابعو په استناد، الهي موخي ته د رسېدلو او د عدالت پياده کولو لپاره د ديني مقدساتو د ارزښت ساتلو، شرعي حدودو جاري کولو، د مکافات او مجازات عملي کولو، د بغاوت او شرارت مخنيوی کولو، په ټولنه کي د طبقاتي توپير له مينځه وړلو او په هر اړخيز ډول د مځکي پرمخ د ژوند منظم کولو لپاره د اړتيا سره سم عملي اجراآت کوي چي ممکن د ځينو انسانانو پر شخصي مزاج و نه لګيږي او يو ډول د نا امنۍ يا نا آرامۍ احساس وکړي چي دا خپله د همدغه انسانانو نيمګړتيا ده نظام يې په وړاندي هيڅ مسئوليت نه لري.

د منکراتو څخه مخنيوی او د ښو کارونو عملي کول تنها د نظام غوښتنه نده بلکي د اسلام غوښتنه ده له همدې امله يې اسلامي نظام په هکله ډېر ټنيګار کوي او نوعيت ته يې په کتو ممکن ځيني وختونه د زور د تعميل څخه هم کار واخلي چي دا د ناامنۍ سبب نه بلکي د امنيت سبب کيږي ځکه څومره چي په مځکه کي منکرات ختميږي په هماغه کچه يې په مقابل کي انسانانو او نورو ژويو ته امنيت او آرامي ورکول کيږي.

ځيني خلګ حريت او آزادي په بې بندوبارۍ تعبيروي او حکومت ته د يوه سهامي شرکت په سترګه ګوري ځکه نو وايي: موږ بايد په هر څه کي آزاد وسو کنه نو زموږ سياسي اطمينان راڅخه اخيستل سوی دی همداسي په نظام کي هر چا ته برخه ورکول سي کنه نو دا نظام ټول شموله ندی؛ دوی يا د آزادۍ او سياست په معنی نه پوهيږي او يا يې د غربيانو او بې دينه انسانانو په تفسير پېژني کنه نو داسي فکر به يې د ځانه سره نه پالی.

ځوک چي مسلمان وي او په اسلامي هيواد کي اوسيږي هغه بايد په تمامه معنی په سياسي ډګر کي د خپل اسلامي نظام پلوي وکړي او دا خبره زموږ د خيټي څخه نده راوتلې بلکي د اسلام د مبارک دين همدغه غوښتنه ده او څوک چي مسلمان نه وي خو په اسلامي هيوادونو کي اوسيږي هغه کولای سي د حاکم اسلامي نظام څخه هغه حق وغواړي کوم چي اسلام ورته ورکړی وي خو هيڅ کله د مسلمان سره مساوي کېدلای نسي او نه هم د مسلمان په نوم ژوند کولای سي ځکه په اسلام کي د اهل ذمه، مستأمن او غيرمسلمان تجار لپاره خپل اصول او اساسات سته چي له مخي يې د اسلامي نظام تر چتر لاندي د هر غير مسلمان انسان ژوند تأمين کېدلای سي.

د اسلامي نظام د رهبرۍ لپاره محدود وخت ټاکل، د رهبر د انتخاب لپاره ټولټاکني کول، د هر کس مشورې او نيوکي ته اعتبار ورکول، هر څوک په نظام کي برخمن ګڼل او د غير مسلمانو هيوادونو په قوانينو يا کړنو استناد نيول هغه شيان دي چي نه تنها دا چي په اسلام کي ثبوت نه لري بلکي هيڅ ارزښت نه لري او هيڅ وخت په اسلامي هيوادونو کي د قوي اسلامي نظام په جوړېدلو کي مثبت نه تماميږي.

په آخره کي د تذکر لپاره يوځل بيا وايو: دا چي په هيواد کي د هر چا لپاره هراړخيز امنيت قائم دی، اسلامي ارزښتونه خوندي دي، د هيواد داخلي او بهرنی سياست د هيواد د ملي مصالحو سره سم پر مخ ځي، د هيواد پيسې ورځ تر بلي ارزښت پيدا کوي، اقتصاد ورځ تر بلي پياوړی کيږي، مالي بوديجه مو د داخلي منابعو څخه برابريږي، بغاوتونه شتون نه لري، نظام ورځ تر بلي معياري او مسلکي کيږي، ودانيز او انکشافي کارونه په جديت سره دوام لري، د تعليم په برخه کي د هيواد مصالحو ته په پام کوټلي ګامون پورته کيږي، د لوړو زده کړو په ډګر کي ظرفيتونه او کيفيتونه ورځ تر بلي ارتقاء کوي، د نشه ايزو توکو مخه نيول کيږي، په نشه باندي روبدو کسانو ته د هيواد په تاريخ کي لومړی ځل دی چي ځانګړې پاملرنه کيږي، اړمنو سوالګرو ته معاشونه ټاکل کيږي او په عامه توګه د هيواد پر امنيتي، اقتصادي، فکري، فرهنګي او ټولنيزو زيربناو په لويه کچه کار کيږي دا خپله د نورو برخو تر څنګ په سياسي برخه کي هم د اطمينان او ثبات لپاره لوی دليل دی او که دغه سياسي ثبات او سکون نه وي نو څه به وي؟.

د حجاب اړوند د شبهاتو جوابونه:(يوولسمه شبهه)

د حجاب مخالفین وايي: بې حجابي او مخ لڅونه د ښځي حق دی او حجاب پر دې باندي ظلم دی؛ د اسلامي حجاب د مخالفينو په ګمان بې حجابي د ښځي حق دی هغه حق چي اوس ټولني ورڅخه اخيستی دی همدا راز خود خواه، قديمي اوكوټه فكره سړيو ځيني سلب كړی دی؛ د دوی په باور حجاب پر ښځي باندي ظلم دی او د دې د حق سلبول دي.

جواب: د دغه خلګو په جواب كي بايد وويل سي: لومړی خبره دا ده چي حجاب داسي حكم ندی چي هغه دي د ټولني او يا سړي لخوا ايښوول سوی وي چي په عملي كولو يې پر ښځه باندي ظلم راسي او ښځه دي د هغه څخه د خلاصون لپاره هڅه اوكوښښ وكړي لكه په اروپا او غربي هيوادونوكي چي د ښځي او خاوند تر مينځ داسي قضيې او پيښي مينځ ته راځي؛ بلكي حجاب هغه حكم او قانون دی چي د ښځي رب او خالق ورباندي فرض كړی دی هيڅه مسلمانه ښځه د دې واك نه لري چي د حجاب پر فرضيت او مهموالي دي د الله پاك سره مقابله وكړي او نه هم د حجاب په منلوكي دې لره اختيار سته بلكي دا يې په منلو باندي مكلفه ده.

په سورة الأحزاب 36 آيت كي الله جل جلاله فرمايي: 

وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلاَ مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَا لاً مُّبِينًا.[الأحزاب:36]

يعني د مسلمان او مسلماني لپاره د دې حق نسته چي كله يې الله او يا د الله رسول په هكله فيصله وكړي نو دوی دي په منلوكي اختيار ولري او هر څوك چي د الله او د هغه د رسول نافرماني وكړي نو هغه په ښكاره ګمراهۍ باندي بې لاري سوی دی.

نو د حجاب په شمول په هيڅ اسلامي حكم كي مسلمانانو ته دا نه روا كيږي چي دوی يې په كولو كي اختيار ولري بلكي هر كار چي الله پاك يې انسان په كولو باندي مكلفه كړی وي بايد سر ته يې ورسوي.

بله خبره دا ده چي دوی حجاب ته ظلم وايي، حجاب پر ښځي باندي زورواكي او تيری بولي دا خپله د دې خبري ښكارندويي كوي چي دوی د اسلام په هكله پوره معلومات نه لري او نه هم اسلامي ارزښتونه ورته پوره معلوم دي كنه نو د حجاب له امله هيڅه ستونزه مينځته نه راځي؛‌ ځكه حجاب كومه نوې خبره نده بلكي په زمانه كي د رسول الله صلی الله عليه وسلم حجاب فرض كړل سوی دی، په هماغه زمانه كي په پوره توګه نافذ او عملي سوی دی او د هغه وخت څخه را پدې خوا هغه دی تر14 پيړيو ډېر وخت په مسلمانانو كي پاته سوی دی او هيڅ مسلمان دا خبره نه كوي چي په زمانه كي د رسول الله صلی الله عليه وسلم او يا هم په هغو زمانو كي چي د حجاب پر كولو باندي پوره پابندي وه ښځه دي د حجاب له وجهي مظلومه واقع سوې وي او يا دي هم په ټولنه كي حجاب ته د ظلم او تيري په سترګه كتل سوې وي؛ بلكي د حجاب په شمول د اسلامي شعائرو سپكاوی او په مسلمانانو كي يې كم رنګه كېدل د هغه وخته څخه راپيل سويدي چي په مسلمانانو كي بې دينۍ لاره موندلې او يا هم د ځينو عياشو او جاهلو خلګو په واسطه د اسلام په نامه كوم ناوړه كارونه سوي دي؛ او په رښتيا چي كوم ظلمونه اوس د ځينو مسلمانانو لخوا پر ښځو باندي كيږي پدې كي د اسلام نقصان نه دی بلكي د هغه خلګو نقصان دی چي ظلم کوي ځكه دوی د خپلي سپېڅلي عقيدې څخه فاصله نيولې، اسلامي او ديني تعليماتو ته يې شاه ګرځولې، د دې پر ځای چي د خپل ژوند د سمون معيار اسلامي شريعت وګرځوي د نورو بيګانه خلګو په فرهنګ او كلتور پسې روان دي، زده كړي كوي خو ادب او تربيې ته پاملرنه نه كوي، هر يو د دې كوښښ كوي چي داسي زده كړي وكړي چي په مټ يې سرمايه او دنيا لاس ته راوړي او د اسلامي خواخوږۍ په هدف او ټولني ته د مثبت خدمت په موخه زده كوونكي د ګوتو په شمېر دي.

معلومه خبره ده چي هره ټولنه دومره د خپل دين څخه واټن ونيسي نو د بې حجابۍ په شمول نور ډېر داسي كارونه به وكړي چي هغه په شريعت كي حرام او ناروا وي او په دنيا او آخرت كي د دوی لپاره رسوايي او شرمنده ګي وي.

د مسلمانانو لپاره د سم ژوند او پاكي زمانې نمونه د رسول الله صلی الله عليه وسلم وخت دی چي د ښځي حجاب هم وو، مسلمانانو ته د هراړخيز اخلاقي او روحي پاك ژوند زمينه هم برابره وه او مسلمانان په خپل وخت كي پرمختللي، متمدنه او مترقي ټولنه پېژندل كېدل.

او ډېره جالبه خبره دا ده چي حجاب ته هغه خلګ د ظلم په سترګه ګوري کوم چي حجاب نه کوي؛ په کومي ټولني کي چي حجاب کيږي هلته حجاب ته د ظلم په سترګه نه کتل کيږي او نه هم ښځي حجاب کول پر ځان باندي ظلم بولي بلکي مسلماني ښځي په خپله خوښه او په ډېري لېوالتيا سره حجاب کوي.

که موږ په نړۍ کي په هغو خلګو کي چي حجاب سم پېژني يوه سروې وکړو زه باوري یم چي قاطع اکثريت به د حجاب په پلوۍ رأیه ورکوي ځکه حجاب د ښځي لپاره شرف دی، حجاب د ښځي لپاره عزت دی، حجاب د ښځي لپاره ارزښت دی، حجاب د ښځي لپاره سکون دی او حجاب د ښځي لپاره محافظ دی.

ما چي څومره فکر کړی دی د حجاب سره هغه خلګ يا هغي ښځي مخالفت کوي چي په هغوی کي بالکل حجاب نسته او يا د حجاب په پوره ارزښت خبر ندي؛ ددې ساده مثال داسي دی لکه د افغانانو پیراخ کالي او په نورو هیوادونو کي د خلګو تنګ پتلون؛ ممکن ډېری خلګ د افغانانو په لباس پوري وخاندي او دا یوډول سادګی وبولي خو که په خوند او ارزښت يې پوه سي هیڅ کله به بيا نه تنها داچي سپکاوی به يې ونکړي بلکي خپله به يې هم په تن کړي.

ددې خبري ژوندی شاهد ما په خپلو سترګو ليدلی دی موږ په 1380هـ ش کال کي د طالبۍ په دوره کي په ایران کي د تهران په پرديس ولسوالۍ کي د يوه ايراني سره کار کوی؛ د هغه به زموږ کالي ډېر خوښېدل، زموږ د کالو به يې ډېر صفت کوی او ويل به يې که دلته زموږ په ځای کي رواج وای ارومرو به موږ هم آغوستلای ځکه ستاسي په کالو کي سړی ډېر هوسا دی او ټول حرکات په ښه آسانۍ سره تر سره کولای سي.

مولوي نورالحق مظهري

که اسلامي نظام نه وي نو څه به کيږي؟

۱ – که اسلامي نظام نه وي نو د انسانانو دنيوي ژوند به د انساني شرافت او بشري ارزښت پر اصولو برابر پر مخ ولاړ نسي.
۲ – که اسلامي نظام نه وي نو د انسانانو ژوند به د قيامت تر ورځي د اختلافاتو او ګډوډيو څخه ډک وي.
۳ – که اسلامي نظام نه وي نو د مسلمانانو او اسلام عزت به خوندي نه وي.
۴ – که اسلامي نظام نه وي نو د اسلام د ساتني او غځوني لپاره به جهاد، فتحي او مؤثر دعوتونه ختم سي چي ورسره به کفار، اهل باطل او شرير انسانان د مځکي واک په اختيار کي واخلي او پر عامو انسانانو به د ژوند کړۍ ورځ تر بلي سخته سي.
۵ – که اسلامي نظام نه وي نو شرعي احکام او حدود به معطل سي چي په نتيجه کي به د مځکي څخه برکتونه او مشروع سهولتونه پورته سي.
۶ – که اسلامي نظام نه وي نو د يتيمانو، کونډيانو، غريبانو او بې وزلو انسانانو پالنه او غور به څوک وکړي.
۷ – که اسلامي نظام نه وي نو د شرعي حکمي مراسمو لکه حج، روژه او زکات سرپرستي به څوک وکړي؟
۸ – که اسلامي نظام نه وي نو د ظالمانو څخه به د مظلومانو حق څوک واخلي او د زورواکانو مخه به څوک ونيسي؟
۹ – که اسلامي نظام نه وي په حاکميت او تسلط کي به اهليت څنګه عملي سي؟
۱۰ – که اسلامي نظام نه وي د خلګو فزيکي، فکري، عقيدوي، اقتصادي او سياسي امنيت به څوک خوندي کړي؟
ځکه نو په هره زمانه کي د مځکي پر مخ د اسلامي نظام شتون ضروري او لازم دی؛ اوس چي الله تعالی زموږ په هيواد کي اسلامي نظام حاکم کړی دی هر يو يې بايد په پوره سمبالولو او ساتلو کي د خپل توان سره سم برخه واخلي.
ژباړه: زه وايم: د دين او دنيا نظام مقصود دی او دغه مقصود بېله شتون څخه د امام په لاس نه راځي، که موږ د امام ټاکل و نه منو نو دا به د قيامت تر ورځي د اختلافاتو او ګډوډۍ لامل سي، که د خلګو لپاره اطاعت کېدونکی امام نه وي نو د اسلام عزت به له مينځه ولاړ سي، که امت فاتح امام ونلري نو جنګونه او منظرې به بندي سي او د راتلونکي او تلونکي پر مخ به لاري پرې سي، که کومه زمانه د امام څخه خالي وي نو په هغه وخت کي به احکام تعطيل سي او يتيمان به خوار سي او د بيت الله حج به څوک نسي کولای، که ائمه، قاضيان، باچاهان او واليان نه وي نو ناواده ښځي به په نکاح نه ورکول کيږي او د يتيمانو سرپرستي به نه کيږي او که باچا نه وي نو په خلګو کي به ګډوډي جوړه سي او ځيني به ځيني نور وخوري.
فأقول نظام أمر الدين والدنيا مقصود ولا يحصل ذلك إلا بإمام موجود لو لم نقل بوجوب الإمامة لأدى ذلك إلى دوام الاختلاف والهرج إلى يوم القيامة لو لم يكن للناس إمام مطاع لانثلم شرف الإسلام وضاع لو لم يكن للأمة إمام قاهر لتعطلت المحاريب والمناظر وانقطعت السبل للوارد والصادر لو خلا عصر من إمام لتعطلت فيه الأحكام وضاعت الأيتام ولم يحج البيت الحرام لولا الأئمة والقضاة والسلاطين والولاة لما نكحت الأيامى ولا كفلت اليتامى لولا السلطان لكانت الناس فوضى ولأكل بعضهم بعضا.[تهذيب الرياسة وترتيب السياسة ج1 ص 8]
مولوي نورالحق مظهري

د اسلامي نظامونو په وړاندي د منافقينو دسيسې:(لومړی برخه)

ليکوال: مولوي نورالحق مظهري.

په دې خاطر چي اسلامي نظام په مځکه کي د الله تعالی دين پياده کوي، د حقيقي سياسي اسلام نماينده ګي کوي، د ظالمانو د ظلم مخه نيسي او د هر ډول فساد مخنيوی کوي ځکه نو هر اهل باطل يې په وړاندي دريږي او د حاکم کېدلو مخه يې نيسي او که اسلامي نظام حاکم وي بيا يې د توسعې او بقاء پر ضد دسيسې جوړوي تر څو يې ړنګ کړي.

اهل باطل د عقيدې، عمل او سياسي ليدلوري په لحاظ ډېر دي خو د اسلامي نظام لپاره تر ټولو ډېر خطرناک يې منافقين دي کوم چي ځانونه د اسلام يا تقوی په لباس کي ښکاره کوي خو اصالت يې بل ډول وي له همدې امله الله تعالی مسلمانان د دوی سره په احتياط کولو باندي امر کوي او فرمايي: هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ.[المنافقون: ۴] ژباړه: دوی دښمنان دي نو احتياط ورسره وکړئ. يعني منافقين ستاسي دښمنان دي ځکه نو تاسي مأمور ياست چي د دوی سره ډېر احتياط وکړئ او د دوست په سترګه مه ورته ګورئ تر څو مو دوکه نکړي او د ستونزو سره مو مخامخ نکړي.

منافقين دوه ډوله دي: عقيدوي منافق او عملي منافق لکه امام ترمذي چي د حسن بصري رحمه الله په حواله فرمايي: النفاق نفاقان: نفاق التكذيب ونفاق العمل.[سنن ترمذي۳۶۳۲] ژباړه: نفاق پر دوه ډوله دی: د تکذيب نفاق او د عمل نفاق.

د تکذيب نفاق هغه وي چي څوک په ښکاره ايمان راوړي خو په اصل کي يې ايمان نه وي راوړی بلکي کافر وي او د عمل نفاق هغه دی چي ايمان يې راوړی وي خو کارونه د منافق کوي لکه په احاديثو کي چي ځيني نښي د عملي نفاق ذکر سوي دي.

د تاريخ په اوږدو کي دواړي ډلي د اسلامي نظامو په وړاندي خطرناکي تمامي سوي دي په خاصه توګه عقيدوي منافقين چي د رسول الله صلی الله عليه وسلم د زمانې څخه بيا زموږ تر زمانې  پوري يې تل عموما د مسلمانانو پر ضد او بيا يې په خاصه توګه د اسلامي نظامونو پر ضد ناوړه کړني ترسره کړيدي چي موږ يې په څو کتګوريو کي په لاندي ډول ذکر کوو:

د رسول الله صلی الله عليه وسلم په زمانه کي منافقين: 

د رسول الله صلی الله عليه وسلم په زمانه کي د يهودو او عربو منافقينو تل د دې کوښښ کوی چي رسول الله صلی الله عليه وسلم او مسلمانانو ته ستونزي جوړي کړي او د دوی نوی تأسيس سوی اسلامي نظام ړنګ کړي او يا يې هم لږ تر لږه د توسعې او پرمختګ مخه ونيسي؛ منافقينو به په دين کي شبهات پيدا کول، مسلمانان به يې پر دين باندي بې باوره کول، د مسلمانانو په مينځ کي به يې بې اتفاقي خپرول، په مسلمانانو کي نيک خلګ به يې په بدو کارونو متهم کول آن تر دې چي خپله پر رسول الله صلی الله عليه وسلم او دده پر کورنۍ به يې هم تهمتونه ويل او ټول هغه کارونه به يې کول چي د اسلام او مسلمانانو په تاوان تمامېدل؛ د بېلګي په ډول:

۱ – کله چي رسول الله صلی الله عليه وسلم د تبوک غزوې ته آمادګي نيول او صحابه يې وتلو ته امر کړه منافقينو د دې ترڅنګ چي ځانونه يې د جهاد څخه کښل او د تللو څخه يې ډډه وکړه بلکي نور مسلمانان يې هم د جهاد څخه راګرځول او کوښښ يې کوی چي مسلمانان د رسول الله صلی الله عليه وسلم د امر مخالفت وکړي؛ الله تعالی د دوی په اړه فرمايي:

فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلَافَ رَسُولِ اللَّهِ وَكَرِهُوا أَنْ يُجَاهِدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَالُوا لَا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّا لَوْ كَانُوا يَفْقَهُونَ.[التوبة۸۱]

ژباړه: خوشحاله سوه پاته سوي کسان په ناستي سره د دوی وروسته تر رسول الله صلی الله عليه وسلم او دوی بد وګڼل چي په خپلو مالونو او ځانونو د الله تعالی په لاره کي جهاد وکړي او دوی وويل: په ګرمۍ کي مه وځئ ورته ووايه چي د جهنم اور ډېر ګرم دی که دوی پوهيږي.

دلته منافقين خپله هم جهاد ته نه تلل او د مسلمانانو په منځ کي  يې نفاق ته هم لمنه وهل تر څو هغوی هم د دوی غوندي جهاد ته ولاړ نسي ځکه يې نو ورته وويل: په ګرمۍ کي مه وځئ.

۲ – کله چي رسول الله صلی الله عليه د تبوک غزوې د وتلو اراده وکړه نو جد بني قيس ته يې ويل: څنګه يې د بني الاصفر قوم سره جنګ کولو ته؟ هغه ورته وويل: يارسول الله ته پوهېږې  چي زه د ښځو ډېر شوقي يم نو که زه جنګ ته درسره ولاړ سم ممکن د ښځو په فتنه کي ولوېږم او دين به مي خراب سي؛ مفسرينو ليکلي دي چي دا سړی منافق وو په دې ډول يې د جهاد څخه ځان کښووس او رسول الله صلی الله عليه وسلم ته يې درواغ ويل؛ الله تعالی يې په اړه دا آيت نازل کړ: وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ ائْذَنْ لِي وَلا تَفْتِنِّي أَلا فِي الْفِتْنَةِ سَقَطُوا وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكافِرِينَ.[التوبة۴۹]

ژباړه: ځيني د دوی(د منافقينو څخه) هغه څوک دی چي وايي: ما ته اجازه( د پاتي کېدلو) راکړه او په فتنه کي مي مه اچوه، خبر اوسه چي دوی په فتنه کي لوېدلي دي او يقينا چي جهنم پر کافرانو باندي راګرځېدلی دی.

دې منافق ددې ترڅنګ چي خپله جهاد نه تلی نور مسلمانان يې هم د جهاد نه تللو ته هڅول او هغوی ته يې هم د عذر او ګناه نقل ورکوی.

۳ – کله چي رسول الله صلی الله عليه وسلم د تبوک غزوې د تللو اراده وکړه څو منافقين د يوه يهودي چي سويلم نومېدی په کور کي سره راټول سوه تر څو مسلمانان د کفارو سره د جګړې څخه را وګرځوي؛ کله چي رسول الله صلی الله عليه وسلم په خبر سو طلحه بن عبيدالله رضي الله عنه يې د څو نفرو سره ور واستوی او امر يې ورته وکړ چي د سويلم کور وسوځوي او راټول سوي خلګ پسي واخلي؛ طلحه بن عبيدالله رضي الله عنه دا کار وکړ او منافقين ټول و تښتېدل.

دا د مسلمانانو پر ضد د منافقينو د دسيسو څخه يوه دسيسه وه ترڅو په مسلمانانو کي وېره خپره کړي، د دښمن څخه يې ووېروي او د جهاد کولو څخه يې را وګرځوي.

۴ – کله چي رسول الله صلی الله عليه وسلم د تبوک غزوې ته تلی حضرت علي رضي الله عنه يې د لنډ وخت لپاره په مدينه منوره کي د خليفه په حيث پرېښودی دلته نو منافقينو په خپل منافقت پيل وکړ او آوازه يې ګډه کړه چي رسول الله صلی الله عليه وسلم علي رضي الله عنه په دې خاطر د ځانه سره نه بيايي چي زړه يې  نه غواړي او د هغه تلل ورباندي سخت تماميږي؛ علي رضي الله عنه راغی او رسول الله صلی الله عليه وسلم ته يې ويل: يا رسول الله ځيني خلګ وايي: ته ځكه ما دلته پرېږدې چي زما په تللو نه يې خوشحاله او زما تلل پر تا باندي سخت تماميږي، رسول الله صلی الله عليه وسلم ورته وويل: آيا ته نه خوشحاله کيږې چي ته زما سره داسي سې لکه هارون عليه السلام د موسی عليه السلام سره؛ يعني کله چي موسی عليه السلام د طور غره ته تلی نو هارون عليه السلام يې تر خپل راتګ پوري د ځان نماينده وټاکی؛ زه هم تر خپل راتګ پوري تا خپل نماينده ټاکم؛ حضرت علي رضي الله عنه په دې باندي خوشحاله سو او د منافقينو د نفاق پلان شنډ سو.

د لته منافقينو غوښتل د رسول الله صلی الله عليه وسلم او دده د صحابه وو تر مينځ اختلاف او بې باوري پيدا کړي ترڅو دده ملګري دده د امر مخالفت وکړي او په خپل مينځ کي سره اخته سي او د کفارو سره جګړه کول ورڅخه پاته سي.

۵ – کله چي رسول الله صلی الله عليه وسلم صحابه د خيراتونو او صدقاتو ورکولو ته تشويق کړه عبدالرحمن بن عوف رضي الله عنه څلور زره ديناره د صدقې لپاره راوړه؛ منافقينو وويل: دا خو يې د رياء لپاره راوړي دي؛ او چه کله بل صحابه دوه پيمانې خورما  د صدقې لپاره راوړه منافقينو وويل: الله او د هغه رسول ستا دغه پيمانې ته هيڅ ضرورت نه لري.

د منافقينو هدف دلته دا وو چي مسلمانان د خيراتونو د ورکولو څخه را وګرځوي ځکه يې نو پر ډېر مال ورکوونکي او لږ مال ورکوونکي دواړو نيوکي وکړې، يو يې په ريا متهم کړ او د هغه بل صدقه يې بې ارزښته وګڼل؛ الله تعالی ددوی په رد کي دا آيت نازل کړ: الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لَا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ.[التوبة۷۹]

ژباړ: هغه منافقان چي عيب وايي پر خيرات ورکوونکو د مؤمنانو په خيراتونو کي او د هغه کسانو عيب وايي چي دوی نسي موندلای مګر د خپل کوښښ په اندازه الله تعالی به ددوی د مسخرو عذاب ورکوي او ددوی لپاره سخت عذاب دی.

منافقانو پر هغو مؤمنانو هم بد ويل چي ډېر خيرات يې ورکړی وو او پر هغو مسلمانانو يې هم بد ويل چي د لږ خيرات يې ورکړی وو ځکه دا د منافق عادت دی چي په هر شي کي پلمه او فاسده خبره پيدا کوي؛ الله تعالی ددوی دغه کار وغندی او دوی مؤمنانو ته رسوا کړه.

۶ – کله مسلمانان د تبوک غزوې ته د روميانو سره جګړې ته روانېدل ځينو منافقينو ورته ويل: تاسي پر روميانو د عربو ګمان کوی چي جګړې مو ورسره کولې؟ هدف يې دا وو چي مسلمانان و وېروي او د روميانو سره د جګړې څخه يې را وګرځوي.

۷ – کله چي رسول الله صلی الله عليه وسلم په مدينې منورې کي د اسلامي نظام بنسټ کېښودی او مهاجرين او انصار يې سره وړونه کړه د منافقينو دغه حالت نه خوښېدی نو ددې لپاره چي د مسلمانانو مينځ کي بې اتفاقي راولي مسجد ضرار يې جوړ کړ خو الله تعالی دوی رسوا کړه او رسول الله صلی الله عليه وسلم يې مسجد وران کړ.

۸ – منافقينو ددې لپاره چي د رسول الله صلی الله عليه وسلم شخصت داغداره کړي او دده مبارکه کورنې بدنامه کړي د مشهور منافق عبدالله بن ابی بن سلول په دسیسه يې پر عائشې رضي الله عنها تهمت ولګوی ځکه تهمت لګول هم د فکري جګړې څخه برخه ده چي تل يې کفار او منافقين د مسلمانانو او بيا اسلامي نظامونو پر ضد کاروي؛ خو الله تعالی د عائشې رضي الله عنها پر پاکۍ قرآن نازل کړ او منافقين يې رسوا کړه.

لنډه دا چي په زمانه کي د رسول الله صلی الله عليه وسلم منافقينو ډېر کوښښونه وکړه تر څو د صحابه وو تر مينځ اختلافات پيدا کړي، د رسول الله صلی الله عليه وسلم د اطاعت ارزښت په صحابه وو کي کم کړي، د مسلمانانو دښمنان پر دوی باندي را وپاروي، انصار او مهاجرين، اوس او خرزج سره وجنګوي او ددوی ترمينځ قومي جګړې پيل کړي؛ دا ټول ددې لپاره چي په مدينې منورې کي د اسلامي نظام مخنيوی وکړي.

په هره زمانه کي بايد مسلمانان په خاصه توګه د اسلامي نظام مشران د منافقينو مکر او فريب ته متوجه وسي او ددوی په چاپلوسۍ، خوړمالۍ، خوږو خبرو او ظاهري دوستۍ دوکه نسي تر څو خدای مکړه تسلط، نفوذ او اقتدار يې له مينځه يو نسي.

دوام لري....

زموږ د واټساپ ګروپ لينک

زړونه څلور ډوله دي:

ژباړه: د ابو سعيد رضي الله عنه څخه روايت دی چي رسول الله صلی الله عليه وسلم وفرمايل: زړونه څلور ډوله دي: يو خالي/پاک زړه دی چي په هغه کي د څراغ غوندي شی دی چي ځليږي، بل پوښ سوی زړه دی چي پوښ يې ټينګ پر راتاو سوی دی، بل سرچپه يا سرنګون زړه دی او بل کوږ/ دوه مخی زړه دی؛ هغه زړه چي پاک دی هغه د مسلمان زړه دی چي د نور څراغ يې پکښې روښانه دی، هغه زړه چي پوښ لري هغه د کافر زړه دی، هغه زړه چي سرچپه دی هغه د منافق زړه دی چي يوځل شی پېژني بيا ورڅخه انکار کوي او هغه زړه چي کوږ يا دوه مخی دی هغه داسي زړه دی چي په هغه کي ايمان او نفاق دواړه سته؛ د ايمان مثال يې داسي دی لکه واښه چي پاکي اوبه يې خپلي خوا ته کشوي او د نفاق مثال يې داسي دی لکه دانه چي چرک او وينه يې خپلي خوا ته کشوي نو هر کشول چي ورباندي غالبه سي نو هغه حالت پر زړه باندي غالبه کيږي. [مسند احمد بن حنبل 11145]
وضاحت: يعني هغه زړه چي د کفر، منافقت، او روحاني امراضو د چټليو څخه پاک دی هغه د مسلمان زړه دی چي په هغه کي حسد، بغض، بخالت، تکبر، غرور، ځانځاني، جهالت او نور منفي شيان شتون نلري ځکه نو هغه تل روښانه وي او د مسلمان وجود ته يې ګټه رسيږي ځکه زړه د بدن باچا دی که اصلاح او ژوندی وو بدن به هم ورسره اصلاح او ژوندی وي او که خراب او مړ وو بدن به هم ورسره خراب او مړ وي.
هغه زړه چي پوښ سوی دی او په پوښ کي کلک تاو دی هغه د کافر زړه دی چي په کفر باندي دومره کلک سوی او تور سوی دی چي ايمان او تقوی هيڅ لار ورته نسي پيدا کولای مګر دا چي الله تعالی يې په خپل فضل سره سپين او نرم کړي.
هغه زړه چي سرچپه يا سرنګون دی هغه د منافق زړه دی چي حق يې پېژندلی وي بيا يې ورڅخه انکار کړی وي ځکه منافق خو په ښکاره حق مني خو د پردې شاته بيا انکار ورڅخه کوي؛ ددې سړي زړه چپه دی ځکه د زړه تصرف يې معکوس دی؛ د دې پر ځای چي دده د زړه په سبب په بدن کي اصلاح راسي فساد راغلی او د دې پر ځای چي په خپل زړه باندي حق ته تسليم سي باطل ته تسليم سوی دی.
او هغه زړه چي کوږ دی يا دوه مخه لري هغه د هغه چا زړه دی چي په زړه کي ايمان او نفاق دواړو ته ميلان لري يعني نه سم مؤمن وي او نه هم سوچه کافر وي چي دې مرحلې ته ځيني د ضعيف ايمان مرحله وايي يا د عملي نفاق مرحله وايي چي د دوام په صورت کي ممکن سوچه کفر يا عقيدوي نفاق ته مفضي سي؛ په داسي مرحله کي نو زړه د دوو کشوونکو حالتونو تر مينځ وي که د تقوی او ښو کارونو په سبب د ايمان حالت ورباندي غالبه سو نو زړه به يې پاک او صفا سي او د ده څخه به پوره مسلمان جوړ سي او که د ګناهونو او سرغړونو په سبب د نفاق حالت ورباندي غالبه سو بيا به سم کافر يا سم منافق سي.(نعوذ بالله)
الله تعالی دي زموږ ټولو مسلمانانو زړونو صاف او پاک وګرځوي تر څو مو د زړه د اصلاح په سبب بدنونه هم اصلاح سي او د الله تعالی د مخلصو بندګانو څخه وګرځو.
مولوي نورالحق مظهري