۱- کفر او شرک.
۲- زنا او بېحیایي.
۳- د شرابو څښل.
۴- غلا کول.
۵- د مسلمان ناحقه وژل.
۶- د درواغو شاهدي ورکول.
۷- په درواغو قسم خوړل.
۸- دجهاد له ډګره له عذر څخه پرته تېښته کول.
۹- سود خوړل.
۱۰- د یتیم مال خوړل.
۱۱- د خپلوۍ او صله رحمي پرېکول.
۱۲- دروغ ویل، په ځانګړي ډول پر رسول الله صلی الله علیه وسلم دروغ تړل.
۱۳- په رمضان کې له عذر پرته قصداً روژه ماتول.
۱۴- په پیمانه او وزن کې کمی کول.
۱۵- لمونځ له خپل وخت مخکې یا وروسته اداء کول.
۱۶- د اسلام د ارکانو څخه د کوم رکن پرېښودل.
۱۷- د الله تعالی له رحمته ناهیلي کېدل او د هغه له عذاب او نیونې څخه ځان خوندي ګڼل.
۱۸- له مجبوریب(اضطرار) پرته مرداره یا د خنزیر غوښه خوړل.
۱۹- غیبت او چغلګري کول.
۲۰- قمار کول.
۲۱- اسراف او بېځایه لګښت کول.
۲۲- په ځمکه کې فساد خپرول.
۲۳- لارشکونه او د خلکو د لارې نیول.
۲۴- پر وړو او کوچنيو ګناهونو دوام کول.
۲۵- پر ګناه باندې د نورو انسانانو مرسته کول او خلک ګناهونو ته هڅول.
۲۶ - له عذر پرته د خلکو په وړاندې یا په بل ځای کې د عورت ښکاره کول.
۲۷- ځان وژل یا د خپل بدن کوم غړی له منځه وړل.
۲۸- د تقدیر څخه انکار کول.
۲۹- د خلکو سره خیانت او دوکه کول.
۳۰- د کاهن یا نجومګر د خبرو تصدیق کول.
۳۱- د مخلوق په نوم د حیوان ذبح کول.
۳۲- خلکو ته د ګمراهۍ بلنه ورکول.
۳۳- په حرم کې بېحرمتي او د هغه د حرمت ماتول.
۳۴- جاسوسي کول.
۳۵- ښکنځل کول، په ځانګړي ډول چا ته « کافر» ویل.
۳۶- د بل چا کور یا ځای ته له اجازې پرته ننوتل.
۳۷- د خلکو مالونه په زور اخیستل.
۳۸- رشوت اخیستل.
۳۹- حرامو شیانو ته کتل.
۴۰- له نامحرمې ښځې سره یوازې کېدل.
۴۱- پر چا د بدکارۍ تور لګول، لکه: د «فاجر» ویل.
۴۲- لعنت ویل، که څه هم حیوان ته وي.
۴۳- د شعر په ژبه سپکي او بدي خبري کول.
۴۴- د خلکو کورونو ته په پټه کتل.
۴۵- له درې ورځو څخه زیات له مسلمان ورور سره اړیکه پرېکول.
۴۶- له علم پرته ډېرې شخړې او جنجالونه کول.
۴۷- د ورېښمو اغوستل او ماشومانو ته يې هم اغوستل.
۴۸- د خوراکي توکو احتکار کول.
۴۹- د جمعې د لمانځه پر مهال پېر او پلور کول.
۵۰- د محرم خپلوانو ترمنځ (لکه مور او ماشوم يا کوچنی او لوی ورور) جلاوالی اچول.
۵۱- بدبویه او خوسا خواړه خوړل.
۵۲- د نجاستونو خوړل یا استعمالول، لکه وینه او نور.
۵۳- خلکو ته ضرر رسول، که څه هم د سترګو په اشاره وي.
۵۴- په داسې ځای کې سجده کول چې د ساجد مخې ته انځور وي.
۵۵- د سرو او سپینو زرو لوښو استعمالول.
۵۶- د یوه سړي لخوا بل سړی پر خوله باندې ښکلول.
۵۷- له عذر پرته عبادت باطلول.
۵۸- له عذر پرته جمعه او جماعت پرېښودل.
۵۹- تر مړښت زیات خوراک کول.
۶۰- بدګماني کول.
۶۱- حسد کول.
۶۲- تکبر کول.
۶۳- ځان خوښونه (عجب)
۶۴- ریا او ځان ښودنه.
۶۵- د خطبې او د قرآن د تلاوت پر مهال خبرې کول.
۶۶- په ښو کارونو کې د وعدې خلاف کول.
۶۷- په امانت کې خیانت کول.
۶۸- په باطلو او بېګټې خبرو کې ځان بوختول.
۶۹- د رازونو افشا کول.
۷۰- د خرڅلاو یا بل شي په وسیله د لارې بندول.
۷۱- مشروع تړون ماتول.
۷۲- تعصب کول.
۷۳- مداهنه (د دین په زیان چاپلوسي او ناروا نرمښت کول).
منبع: العقيدة الإسلامية لمحمود آفندي الحمزاوي.
ژباړه: مولوي نورالحق مظهري
