۱۴۰۵/۰۸/۲۳

د چا سره بايد بيعت و نه سي؟

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري
که څه هم په تصوف کې داخلېدل يو مستحب کار دی، خو بيا هم ډېر ښه دی چې انسان د يو کامل پير او ولي سره بيعت وکړي، ځکه د کامل پير سره بیعت کول د استحباب تر څنګ د انسان د تزکيې او سمون سبب هم کېږي.

علامه سعدالدين تفتازاني رحمه الله د ولي په تعريف کې فرمايلي دي: ولي هغه څوک دی چې د الله تعالی او د هغه د صفاتو په اړه د خپل وس او توان په اندازه پوهه ولري، پر عبادتونو تل پابند وي، له ګناهونو څخه ځان ساتي او په خوندونو او شهوتونو کې له ډوبېدو څخه ډډه کوي.(شرح العقايد)

پورته تعريف ته په کتو د لاندې کسانو سره بيعت مه کوئ:

۱ ـ څوک چې دينی عالم نه وي؛ ځکه څوک چې عالم نه وي هغه د الله تعالی ذات او صفات نه پېژني ځکه نو ممکن توحيد سم و نه پېژني او په عقيدوی بدعاتو اخته سي او نور خلک هم د ځانه سره خراب کړي. 

۲ ـ څوک چې پر عباداتو پابند او ټينګ نه وي؛ ځکه په عباداتو کې سستي او ټمبلي د فسق او شرارت نښه ده، نو څوک چې خپله فاسق يا شرير وي هغه به څنګه د نورو لپاره مرشد او مقتدا جوړ سي؟

۳ ـ په خوندونو او شهوتونو کې ډوب وي؛ ځکه په شهوتونو کې ډوبېدل د نفس او شيطان د اغواء او تزيين په سبب وي، نو څوک چې خپله د شيطان ښکار سوی وي هغه به د نورو لپاره څنګه لارښوونه وکړي؟

۴ ـ په هراړخيز ډول د رسول الله صلی الله علیه وسلم سنت ته پابند نه وي؛ څوک چې سنت ته پابند نه وي هغه هيڅ وخت د نورو لپاره د هدایت او ارشاد سبب نه سي جوړېدلای.

۵ ـ په بدعاتو او خرافاتو روږدی وي؛ ځکه په بدعاتو روږدی انسان د الله تعالی له رحمته ليري وي او هيڅ عبادت يې الله تعالی ته د قبول وړ نه وي.

۶ ـ داسي څوک وي چې د ذکر په نامه چيغي وهي او رقص کوي؛ ځکه بې ځايه چیغي وهل او رقص کول شرعا ناروا دی، نو کوم څوک چې خپله په ناروا اخته وي هغه به د نورو لپاره څنګه پير او مرشد جوړ شي؟

۷ ـ بېله الله د بل چا لپاره د غيب او حضور عقيده ولري؛ ځکه علم غيب او حاضر ناظر کېدل يوازې صفت د الله دی د بل چا لپاره نه سي ثابتېدلای، نو څوک چې په دې باندې باور ولري هغه بدعتي دی او د بدعتي انسان سره بيعت نه دی روا.

۸ ـ څوک چې د ځانه څخه د دين او مذهب لپاره شعاير ټاکي؛ ځکه دين کامل دی او مذهب د دين تشريح کوي نو کوم څوک چې د ځانه څخه جوړ سوي کارونه دین ته منسوبوي او يا يې د مذهب شعار بولي هغه کس ګمراه دی او د ګمراه انسان سره بيعت کول نه دی روا.

۹ ـ څوک چې د علماؤ ترمنځ نفرت ته لمن وهي او پر حقاني علماؤ تورونه لګوي؛ ځکه د علماؤ تر منځ نفرت پيدا کول او پر علماؤ تورونه لګول يو ډول الحاد دی چې په کولو يې د انسان څخه بې لارې جوړیږي او د بې لارې انسان سره هيڅ وخت بيعت نه دی صحيح.

۱۰ ـ څوک چې فقهي مراتب سره ګډوي يعني فرض ته د مستحب او مستحب ته د فرض په سترګه ګوري؛ ځکه دا کار په دين کې تحريف دی او په يو ډول د تشدد او تساهل سبب جوړيږي، کوم چې په دين کې منع دي.

۱۱ ـ څوک چې بيعت فرض بولي؛ ځکه د بيعت فرض ګڼل د نصوصو خلاف او بې لاسونده تفرد دی چې سبب يې تعصب یا جهالت وي او د متعصب او جاهل انسان سره بيعت کول نه دی روا.

۱۲ څوک چې لغړزني هلکان او نامحرمه ښځې يې پر ځان راټول کړي وي؛ ځکه دا کار شرعا منع دی او کول يې د فسق او بې بندوبارۍ سبب جوړيږي.

۱۳ ـ څوک چې ځان د ښځو سره مشابه کوي يعني د ښځو په څېر کالي اغوندي، د هغوی په څېر په کريمونو مخ سپينوي او د هغوی په څېر خپل ورېښتيان جوړوي. ځکه دا کار شرعا ناروا دی او په احاديثو کې پر داسي انسان لعنت ويل سوی دی.

۱۴ ـ څوک چې په لمانځه کې د ابوبکر او علي په نوم چيغي وهي او په دې باندې لمونځ فاسد نه بولي؛ ځکه دا کار ناروا دی او د لمانځه د فساد سبب جوړيږي.

۱۵ ـ څوک چې حق او باطل ته په يوه سترګه ګوري او هيچا ته باطل نه وايي، بلکې په دې باور وي چې ټوله خلک ښه دی، ځکه دا عقيده صراحتا د قرآن سره په ټکر کې ده.

۱۶ ـ څوک چې پر دعوت، جهاد او تدريس باندې باور و نه لري او يوازې پر پيرۍ او مريدۍ تمرکز کوي؛ ځکه داسي څوک شريعت نه پېژني او جاهل دی.

۱۷ ـ څوک چې په فرعي مسائلو کې د علماؤ سره جنګجال کوي او هغوی ته بد وايي، ځکه داسي انسان د شريعت په حمکت او اعجاز باندې باور نه لري.

۱۸ ـ څوک چې ځان جامع الکمالات او معصوم بولي، ځکه داسي انسان جاهل مطلق دی او تلل ورپسې نه دی روا.

۱۹ ـ څوک چې د طريقت څخه د پيسو د ټولولو لپاره استفاده کوي او د طريقت څخه د تجارت بازار جوړوي.

۲۰ ـ څوک چې پر سلف صالحينو بد وايي او په دين باندې ځان تر هغوی پوه ګڼي؛ ځکه داسي څوک د دې تر څنګ چې بدعتی دی، په دين کې شبهات هم پيدا کوي.

۱۴۰۵/۰۸/۲۱

ښځې تر ډېرو نارینه‌وو مهربانې دي!

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري
د ژوند تجربو ښودلې ده چې په ښځو کې د مهربانۍ، شفقت او عاطفې احساس تر ډېرو نارینه‌وو پیاوړی وي؛ له همدې امله د مور مهرباني تر پلار او د خور مهرباني تر ورور ډېره لیدل کېږي.

په دې اړه ډېرې مستندې او د ژوند له واقعیتونو سره تړلې کیسې سته چې ځینو پلرونو پر خپلو لوڼو ظلمونه کړي دي؛ د بېلګې په توګه، خپلې لوڼې په زور واده کوي، د مالي مرستو په برخه کې د زوی او لور ترمنځ توپیر کوي، د لور مهر او ولور په زوره ورڅخه اخلي؛ خو په مقابل کې خپل زوی ته په خپلو پیسو ښځه کوي او کور ورته جوړوي. برعکس، میندې عموماً له خپلو اولادونو سره دا ډول چلند نه کوي او د لوڼو په حقونو کې هيڅ وخت ظلم کولو ته زړه نه ښه کوي.

همدارنګه، په هره زمانه کې داسې ډېرې بېلګې لیدل کېږي چې خویندې تر وروڼو ډېرې مهربانې وي؛ ځکه ډېري خویندې د خپلو وروڼو د حقونو د خوړلو هڅه نه کوي، د هغوی لپاره بد او له ستونزو ډک ژوند نه غواړي او د ورور په هر درد او غم کې ورسره شریکې وي.
خو په مقابل کې ځینې وروڼه بیا له خپلو خویندو سره ظلم کوي؛ په زوره یې واده کوي، د هغوی له خوښې پرته یې د ځان موخۍ کوي، ولور یې له رضایت پرته اخلي، د پلار له میراث څخه یې بې‌برخې کوي او حتی ډېر داسې وروڼه سته چې له واده وروسته له خپلو خویندو سره اړیکې په پوره توګه پرې کوي.

محمد علي محمد امام په خپل کتاب «صلاح البيوت» کې لیکي: فقلوب النساء أرق من قلوب الرجال بكثير. (صلاح البيوت: ۱/۴۰۴)
ژباړه: د ښځو زړونه د نارینه‌وو له زړونو څخه ډېر نرم دي.

ما ته يوه ورځ يو کس راغی، ويل: مولوي صاحب يوه مشوره درسره کوم. ما ورته ويل: مهربانې وکړه! ويل يې زموږ يو ګاونډی دی خور لري چې اوس تقريبا دېرشو کلونو ته رسېدلې ده، د دغې نجلۍ وروڼه خپلې خور ته وايي: که خپل ولور موږ ته راکوې او د پلار په ميراث کې هم د حق دعوه نه کوې موږ تا مېړه ته ورکوو، او که ولور نه راکوې او د پلار په ميراث کې دعوه کوې بيا دي هيڅ وخت مېړه ته نه ورکوو. ځکه نو دغې نجلۍ ته چې هره مرکه راځي وروڼه يې رخصتوي او مېړه ته يې نه ورکوي چې په همدغه حالت کې ښځه تر  دېرشو کلونو پوري رسېدلې ده.

دا زموږ په ټولنه کې د داسي دردناکو پېښو يوه دانه ده، په داسي حال کې چې د امارت له حاکميت وروسته په دې برخه کې ډېره پاملرنه هم سوېده او څو دانې داسي نجوني ژغورل سوي دي چې پلار او وروڼو په کلونو کلونو په کوټه کې بنديانې کړي وې او د اجباري نکاح مخنيوی خو هره ورځ په ډېرو ځايونو کې د امربالمعروف رياستونو لخوا کېږي.

۱۴۰۵/۰۸/۱۷

مسلمانانو وروڼو او خویندو!

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري.
د غزې مسلمانان دا مهال له خورا سخت او کړکېچن وضعیت سره مخ دي. له یوې خوا د اشغالګرو صهیونیستانو ورځني بمبارونه او بریدونه دي چې د غزې مظلوم ولس یې له سختو کړاوونو سره مخ کړی، او له بلې خوا موسمي بارانونه او سړه هوا ده چې د بې‌ځایه شویو کورنیو ژوند یې لا پسې ستونزمن کړی دی.

موږ د نړۍ مسلمانان د خپلو مظلومو فلسطیني وروڼو او خویندو پر وړاندې د خپل وس او توان په اندازه مسئولیت لرو او د دې مسئولیت ادا کول مو شرعي او عقلي وجیبه ده. له همدې امله باید د هغوی د مرستې لپاره هر هغه څه ترسره کړو چې زموږ له وسه پوره وي؛ په ځانګړې توګه مالي مرسته، ځکه هغوی اوس دې مرستې ته تر بل هر وخت ډېره اړتیا لري.

د غزې ډېری مظلومې او بې‌ځایه شوې کورنۍ په خیمو کې ژوند کوي، خو سختو بارانونو، سېلابونو او سړې هوا د همدې خیمو ژوند هم ورته ستونزمن کړی دی. هغوی نه د اوسېدو لپاره مناسب سرپناه لري، نه د سون توکي او نه هم د خوړو او نورو لومړنیو اړتیاوو د پوره کولو وس لري.

نو هر څوک چې په هره ممکنه لاره د هغوی لاسنیوی کولای شي، باید له دې مسئولیت څخه ځان ګوښه نه کړي او خپله مرسته ورولېږي، څو خپل ایماني او انساني مسئولیت ادا کړو.

که مو په نظامي ډګر کې خپل مظلوم وروڼه او خویندې د اشغالګرو او ظالمانو پر وړاندې یوازې پرې ايښي دي، لږ تر لږه راځئ په مالي او بشري مرستو کې یې لاسنیوی وکړو. د هغوی د لوږې، بې‌سرپناهۍ او کړاوونو د کمولو لپاره خپل وس ونه سپموو، ترڅو د آخرت په ورځ د خپل مسئولیت په اړه د الله تعالی پر وړاندې د ځواب ویلو لپاره څه عذر ولرو.
راځئ، د غزې د مظلومو مسلمانانو لاسنیوی وکړو!

د طالبانو، شاګردانو او محصلينو لپاره:

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري.
که غواړی په علم کې وده وکړئ او استعداد مو ډېر سي نو لاندې ټکي په پام کې ونيسئ:
۱ – د سبا درس نن د درسي ممد کتابونو سره مطالعه کړئ او سخت ځايونه او عبارتونه په نښه کړئ.

۲ – کله چې استاذ درس درته وايي د درس په جريان کې خپل تمرکز يوازې د استاذ پر خبرو وکړئ، کوم ځايونه چې تاسې په نښه کړي وه که د استاذ د درس برسېره بيا مو هم سر په خلاص نه سو نو خاماخا د استاذ څخه په مناسب وخت کې او مناسبو الفاظو سره پوښتنه وکړئ.

۳ – د درس د ختم وروسته د ملګرو سره خپل درس تکرار کړئ او مهم او سخت ځايونه د ځانونو سره تحليل کړئ.

۴ – د خپلو استاذانو احترام وکړئ، هيڅ وخت استاذ ته تکليف مه ورکوئ او غرضي پوښتنه مه ورڅخه کوئ.

۵ – د خپلو کتابونودرناوی وکړئ، کوښښ وکړئ چې کتاب په احترام سره پورته او کښته کړئ او په ايښودلو کې د فنونو په اعتبار د کتابونو ارزښت په پام کې ونيسئ.

۶ – د خپلې مدرسې، مکتب او پوهنتون درناوی وکړئ او ټولو وضعه سوو اصولو ته پابند وسئ، همداسې په اداره کې د ټولو کارکوونکو سره د اخلاقو څخه ډک چلند وکړئ.

۷ – کوښښ وکړئ چې د مطالعې، تکرار او عملي کارونو تر څنګ علمي او معلوماتي مطالب او مقالې هم وليکئ او که کېدله د درس تر څنګ د ځينو کتابونو يا مضامينو تدريس هم وکړئ.

۸ – کوښښ وکړئ چې په انجمنونو او نورو علمي ناستو کې هم ګډون وکړئ.

۹ – د خپلو ملګرو او ټولګېوالو سره په ډېر متقابل احترام او ورورګلوۍ ژوند او چلند وکړئ.

۱۰ – د ډېر خوراک او بې وخته خوب څخه ځانونه وساتئ او بېله سخت ضرورت څخه بازار ته مه ځئ.

۱۱ – د معنوياتو په حاصلولو کې عبادات او سنتونه ډېر فعال رول لري، ځکه نو فرض لمونځ پر وخت په جماعت سره آداء کړئ، د سنت لمانځه پابندي وکړئ او نور نبوي سنتونه په خپل صورت او سيرت کې عملي کړئ.

۱۲ – د ځيرکو ټلفونونو او انټرنټ څخه ډېره استفاده مه کوئ، دومره يې وکاروئ چې په خپلې مطالعې او درسي بهير کې ګټه ورڅخه پورته کړئ.

۱۳ – د خپلو رسمي کتابونو او مضامينو تر څنګ کوښښ وکړئ چې ليکل، خطاطي، کامپيوټر او قرائت هم زده کړئ ځکه دا شيان د علماؤ او استاذانو لپاره ډېر ضروري دي.

۱۴ – په مدرسه، مکتب او پوهنتون کې پارټۍ او ډلي ټپلي مه جوړوئ ځکه دا شيان د نظم د اخلال ترڅنګ د انسان پر شخصيت او زده کړه هم بده اغېزه کوي.

که پورته شيان په خپل درسي پړاو کې عملي کړی زه ډاډه يم چې هم به علماء او پوهان درڅخه جوړ سي او هم به صالحين او مصلحين وګرځی، همداسي علمي استعداد به مو ډېر سي او پر درس ويلو به مو هم شوق پيدا سي.

۱۴۰۵/۰۸/۱۳

په چاپلوسۍ باندې ځيني وختونه د انسان ايمان ته زيان رسيږي:

ژباړه: د عبدالله بن مسعود رضي الله عنه څخه روایت دی، هغه وايي: بېشکه یو سړی له خپل کور څخه په داسې حال کې بهر ووځي چې دین ورسره وي، بیا له داسې چا سره مخ سي چې دی ورته اړتیا لري؛ نو هغه ته وايي: ته داسي او هغسي یې(يعني چاپلوسي ورته کوي)، د هغه ستاینه او صفتونه کوي، په دې هیله چې د خپلې اړتیا یوه برخه ورڅخه پوره کړي؛ خو په دې کار سره الله تعالی ورباندې په قهر کېږي.

تشریح: یعنې انسان کله ناکله د یوې دنیوي اړتیا د پوره کولو لپاره د بل چا بې‌ځایه ستاینه او چاپلوسي کوي، په داسې حال کې چې هغه کس د دغو ستاینو وړ نه وي. دا ډول چلند د انسان دین او اخلاص ته زیان رسوي او د الله تعالی د ناخوښۍ سبب ګرځي.

عن عبد الله يقول: إن الرجل ليخرج من بيته ومعه دينه فيلقى الرجل وله إليه حاجة، فيقول له: أنت كيت وكيت، يثني عليه لعله أن يقضي من حاجته شيئا، فيسخط الله عليه.(المعجم الکبیر للطبراني:٨٥٦٢)
مولوي نورالحق مظهري

۱۴۰۵/۰۸/۱۲

هغه شیان چې نه سره یوځای کېږي:

ژباړه: د ابوهريره رضي الله عنه څخه روايت دی چې رسول الله صلی الله عليه وسلم وفرمايل: ايمان او کفر په زړه کې د انسان نه سره يوځای کېږي، رښتيا او درواغ نه سره يوځای کېږي، خيانت او امانت نه سره يوځای کېږي.

يعنې دغه شيان نه سره يوځای کېږي: که څوک مؤمن وو کافر به نه وي، که کافر وو مؤمن به نه وي، که رښتيا ويونکی وو درواغ ويونکی به نه وي، که درواغ ويونکی وو رښتياويونکی به نه وي، او که څوک خائن وو امين به نه وي، که امين وو خائن به نه وي.

نو راځئ چې ايمان، رښتيا او امانت په ځان کې راولو تر څو د کفر، درواغو او خيانت څخه پاک سو!

عن أبي هريرة ان رسول الله صلى الله عليه و سلم قال : لا يجتمع الإيمان والكفر في قلب امرئ ولا يجتمع الصدق والكذب جميعا ولا تجتمع الخيانة والأمانة جميعا.(مسنداحمد 8577)
مولوي نورالحق مظهري

۱۴۰۵/۰۸/۱۱

درې مهمو برخو ته باید مسلمانان هر وخت پاملرنه ولري!

لیکنه: مولوي نورالحق مظهري
هره زمانه خپل ځانګړي شرایط، اړتیاوې او ستونزې لري او د هرې زمانې د اړتیاوو له مخې د مسلمانانو مسؤلیتونه هم بدلېږي. په اوسني عصر کې د نړۍ سیاسي، علمي، تخنیکي او رسنیز وضعیت داسې بدلون کړی چې مسلمانان باید د خپلو دیني ارزښتونو، ملي ګټو، خپلواکۍ او پرمختګ د ساتنې لپاره هر اړخیز چمتووالی ولري.

نن ورځ یوازې په مادي امکاناتو او ظاهري ځواک تکیه کول بسنه نه کوي، بلکې د امنیت، علم او ټکنالوژۍ او رسنیو په برخو کې پیاوړتیا هم د ملتونو د بقا او پرمختګ لپاره اساسي اړتیا ده. هغه ملتونه چې د وخت له غوښتنو سره ځانونه عیاروي، د خپلو ګټو او ارزښتونو په ساتنه کې بریالي وي؛ خو هغه ملتونه چې له دې برخو څخه غفلت کوي، ډېر ژر د نورو تر اغېز او نفوذ لاندې راځي.
مسلمانان باید په هره زمانه او هر ډول شرایطو کې درې مهمو برخو ته ځانګړې پاملرنه ولري؛ ځکه د مسلمانانو د امنیت، خپلواکۍ، پرمختګ او فکري بقا لپاره دغه درې برخې ډېر ارزښت لري:

۱-  په اسلامي هيوادونو کې د کفارو د جاسوسانو پېژندلو او د جاسوسۍ مخنیوي ته پاملرنه:
کفار تل هڅه کوي چې په اسلامي هيوادونو کې خپلو موخو ته د رسېدو، د مسلمانانو د کمزوري کولو او د اسلامي هيوادونو د اشغال لپاره ځانونو ته جاسوسان او همکاران پیدا کړي. دوی د همدې کسانو په وسیله مهم او ستراتیژیک ځایونه په نښه کوي، د مسلمانانو مشران او اغېزناک شخصیتونه خپل هدف ګرځوي، د هغوی د شخصیت د بدنامولو هڅې کوي او کله ناکله یې د فزیکي ترور او وژلو لپاره هم زمینه برابروي.

جاسوسان د بېلابېلو موخو لپاره له پردیو استخباراتي کړیو سره همکاري کوي؛ لکه د پیسو او نورو مادي امتیازاتو ترلاسه کول، په بهرنیو هېوادونو کې د اوسېدو او تابعیت زمینه برابرول، په اسلامي هيوادونو کې د پردیو په ملاتړ واک او لوړو دندو ته رسېدل او یا هم د شخصي ګټو او نورو امتیازاتو ترلاسه کول.

د تاریخ په اوږدو کې ډېر داسې کسان تېر سوي دي چې د همدې ډول موخو لپاره یې د خپلو هېوادونو او مسلمانانو پر ضد له پردیو سره همکاري کړې ده.

له همدې امله، مسلمان مشران او په ځانګړې توګه د اسلامي هېوادونو مسؤلین، بلکې ټول مسلمانان باید د پردیو د استخباراتي فعالیتونو او د جاسوسۍ له خطرونو څخه خبر وي. د دې خطرونو د مخنیوي لپاره باید د قانوني، امنیتي او معقولو لارو چارو څخه کار واخیستل سي، د هيوادونو امنیتي بنسټونه پیاوړي سي او د خلکو ترمنځ د هوښیارۍ او مسؤلیت احساس رامنځته سي تر څو په اسلامي هيوادونو کې د کفارو لپاره د تجسس او شيطنت مخنيوی وسي.

۲-  د ټکنالوژۍ په برخه کې پرمختګ ته پاملرنه:
دا یو منل سوی حقیقت دی چې د انسانانو د ژوند په بېلابېلو برخو کې د هرې زمانې ټکنالوژۍ خپل مهم رول لوبولی دی. که په پوځي برخه کې وي، که په اقتصادي، علمي، روغتیايي، کرنیزه، صنعتي او اطلاعاتي برخه کې؛ په ټولو برخو کې ټکنالوژۍ د انسانانو پر ژوند، د هغوی د کارونو پر څرنګوالي او د هيوادونو پر پرمختګ ژوره اغېزه کړې ده.

په پوځي برخه کې د ټکنالوژۍ پرمختګ د ځینو هېوادونو د پیاوړتیا او د نړیوالو قدرتونو په کتار کې د هغوی د شاملېدو لامل سوی دی. له بده مرغه، ځینو هيوادونو د همدې پرمختګ په وسیله دومره غرور او تکبر کړی چې پر نورو هېوادونو یې تېري کړی او د ګڼو جنایتونو مرتکب سوي دي.

همدارنګه، د علم، روغتیا، کرنې، صنعت، اقتصاد او اطلاعاتو په برخو کې ټکنالوژۍ د انسانانو د ژوند کیفیت او کمیت بدل کړی دی او هغو هيوادونو چې دې برخې ته یې جدي پاملرنه کړې، د پرمختګ لوړو پوړیو ته یې ځانونه رسولي دي.

ټکنالوژي په خپله یوه وسیله ده چې د ګټې او زیان دواړو لپاره ترې استفاده کېدای سي. که کفري هېوادونه د ټکنالوژۍ په وسیله خپل اقتصاد، صنعت، طب او پوځي وړتیاوې پیاوړې کوي، مسلمان هېوادونه هم کولای سي د همدې وسیلې په مرسته خپل اقتصاد پیاوړی، روغتیايي خدمات معیاري، صنعت پرمختللی او د علمي څېړنو بهیر چټک کړي.

مسلمان هېوادونه باید په اقتصادي، علمي، صنعتي، روغتیايي او پرمختیايي برخو کې پر ځان بساینې ته کار وکړي او د کفري هېوادونو له اړتیا څخه ځانونه تر ممکنه حده خلاص کړي. همدارنګه، په دفاعي برخه کې باید د مشروع دفاع او د هيوادونو د خپلواکۍ د ساتنې لپاره پر علمي او تخنیکي وړتیاوو پانګونه وکړي.

په ټکنالوژۍ کې پرمختګ هغه وخت ترلاسه کېدای سي چې انسانان د خپلې زمانې نوي او پرمختللي طبیعي او عصري علوم زده کړي، د څېړنې او ابتکار روحیه پیاوړې کړي او نورو ته د دغو علومو د زده کړې او ښوونې زمینه برابره کړي.

هر هېواد چې دې برخې ته جدي پاملرنه وکړي، کولای سي د پرمختللي ټکنالوژۍ خاوند سي او له نورو هېوادونو سره د علمي، اقتصادي او صنعتي سیالۍ په ډګر کې ښه وځلېږي.

۳-  د رسنیو په برخه کې پراخو او اغېزناکو فعالیتونو ته پاملرنه:
رسنۍ په هره زمانه کې د خلکو د خبرولو، د افکارو د بدلولو، د عامه ذهنیت د رهبري کولو او د ټولنې د فکري مسیر د ټاکلو یوه مهمه وسیله ده. له همدې امله، کفار همېشه په اسلامي هېوادونو کې خپلو موخو ته د رسېدو لپاره له رسنیو څخه پراخه استفاده کوي او د اسلامي هيوادونو د کمزوري کولو، د مسلمانانو د افکارو د بدلولو او د هغوی ترمنځ د بې باورۍ او اختلافاتو د رامنځته کولو لپاره رسنیز فعالیتونه ترسره کوي.

د رسنیو له رامنځته کېدو څخه تر اوسه پوري، د مسلمانانو مخالفو فکري او سیاسي جریانونو د خپلو موخو د ترلاسه کولو لپاره له رسنیو څخه پراخه استفاده کړې ده. تر دې چې نن ورځ رسنۍ د فکري جګړې یوه مهمه وسیله ګڼل کېږي.

د اسلام پر ضد د شبهاتو خپرول، د اسلامي شخصیتونو بدنامول، پر مسلمانانو او مشرانو بې‌ځایه تورونه لګول، د مسلمانانو ترمنځ د اختلافاتو او بې اتفاقۍ رامنځته کول، د جهالت او ناپوهۍ خپرول، خلک په فکري او سیاسي انحرافاتو اخته کول او د مسلمانانو د دیني ارزښتونو کمزوري کول هغه چارې دي چې کفار او د هغوی مزدوران یې د رسنیو له لارې ترسره کوي.

له همدې امله، مسلمانان باید د رسنیو اهمیت درک کړي او پوه شي چې په اوسني عصر کې رسنۍ یوازې د خبرونو د خپرولو وسیله نه ده، بلکې د ټولنې د فکر، فرهنګ، سیاست او عقیدې په جوړولو کې هم مهم رول لري.

مسلمانان باید په دې پوه سي چې د وخت په تېرېدو سره رسنۍ او ټکنالوژي ورځ تر بلې پرمختګ کوي، نوي بڼې خپلوي او د خلکو لاسرسی ورته اسانه کېږي. په ځانګړې توګه د اسلام مخالفین او د مسلمانانو دښمنان د نوي ټکنالوژۍ او پرمختللو رسنیو د ترلاسه کولو او کارولو لپاره پرله‌پسې هڅې کوي.

له همدې امله، مسلمانان باید په دې برخه کې له ساده‌ګۍ او بې‌غورۍ څخه کار وانخلي، بلکې د رسنیو په ډګر کې پیاوړي، فعال او مسلکي واوسي. د اسلامي ارزښتونو د ساتنې، د حقایقو د څرګندولو، د ناسمو تبلیغاتو د ردولو، د خلکو د سالمې لارښوونې او د مسلمانانو د فکري روزنې لپاره باید له ټولو مشروعو او اغېزناکو رسنیزو امکاناتو څخه ګټه واخلي.

خلاصه دا چې: د مسلمانانو د عزت، خپلواکۍ، پرمختګ او فکري سلامتۍ لپاره د جاسوسۍ د خطرونو پېژندل، د ټکنالوژۍ په برخه کې پرمختګ او د رسنیو په ډګر کې فعال حضور درې مهمې اړتیاوې دي.

مسلمانان باید په دې برخو کې له غفلت څخه ځانونه وساتي؛ ځکه په اوسني عصر کې هغه ملتونه چې د امنیت، علم او ټکنالوژۍ او رسنیو په برخو کې پیاوړي وي، د خپلو ګټو او ارزښتونو په ساتنه کې هم تر نورو ډېر بریالي وي.

۱۴۰۵/۰۸/۰۷

په ټولنه کې د فیلمونو، ویډیوګانو او سريالونو د کتلو زیانونه:

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري
په اوسني عصر کې فیلمونه، ویډیوګانې او سريالونه د انسانانو د ژوند داسي برخه ګرځېدلې ده چې ډېری خلک خپل زیات وخت د موبایل، کمپیوټر او نورو وسایلو پر پردو د فیلمونو او ویډیوګانو په لیدلو تېروي؛ په داسي حال کې چې ډېری فيلمونه او ويډيوګانې د انسانانو دين، اخلاقو، فکر او وخت ته زيان رسوي چې موږ يې ځيني زيانونه په لاندې ډول بيانوو:
۱-  د دیني ارزښتونو کمزوري کېدل: هغه فیلمونه او ویډیوګانې چې د اسلام د دښمنانو له لوري جوړ سوي دي او په هغو کې د دیني احکامو سپکاوی کېږي، ګناهونه عادي ښکاره کېږي او انسان ناروا کارونو ته پکې هڅول کېږي  ورو ورو د انسان پر فکر او چلند ډېره ناوړه اغېزه کوي او د دیني ارزښتونو د کمزوري کېدو لامل ګرځي، چې د دې لپاره په اسلامي نړۍ کې ډېري بېلګې سته چې د همدغه فيلمونو له امله زموږ ځيني ځوانان کفري عقيدې، الحاد او بې دينۍ ته متمايل سوي دي.

۲- د حیا او عفت له منځه تلل: د اسلام د دښمنانو لخوا ځيني ويډيوګانې داسې جوړي سوي وي چې پکې لوڅوالی، ابتذال، بې‌حیایي او د انسانانو ترمنځ ناروا اړیکې تمثيل سوي وي، دا په تجربه ثابته سوېده او عقل هم داسي وايي چې د داسي ويډيوګانو کتل د انسان په زړه کې د حیا احساس کمزوری کوي، او کله چې په تکراري ډول وکتل سي انسان ته دغه بد کارونه عادي ګرځي چې آخر يې په حقيقي نړۍ کې سر ته رسوي، چې زموږ په زمانه کې ډېری انسانان د دغه فيلمونو په سبب د ډېرو غټو ګناهونو مرتکب سوي دي او په ټولنه کې د دغه ويډيوګانو په ذريعه ډېره فحشاء او بې حيايي خپره سوېده.

۳- د وخت ضایع کېدل: د فیلمونو او ویډیوګانو په لیدلو کې انسان کله ناکله دومره ډوب سي چې ساعتونه وخت ورباندې تېر سي، خو دی په ځان باندې خبر نه وي بلکې ځيني وختونه خو لمونځ او عبادت هم ورڅخه پاتي سي، په داسي حال کې چې وخت د انسان عمر دی په تېرولو کې يې بايد ډېر غور او دقت وکړي، هغه وخت چې انسان يې د ويډيو په کتلو کې تېروي که يې د علم په حاصلولو، عبادت، مطالعې، کار او کورني خدمت کې ولګوي له يوې خوا به د وخت څخه ګټوره استفاده وکړي او له بلې خوا به د ګناه او عبث څخه وساتل سي.

۴- د عبادتونو او دیني مسؤلیتونو په ترسره کولو کې سستي: کله چې انسان په ویډیوګانو او تفریحي پروګرامونو کې افراط وکړي او خپل ډېر وخت ورسره تېر کړي، د دې ډېر امکان سته چې د لمانځه، قرآن کریم د تلاوت، ذکر او نورو دیني مسؤلیتونو په ترسره کولو کې سستي ورته پیدا سي. په ځانګړي ډول، د شپې تر ناوخته ویډیوګانې کتل د سهار لمانځه او نورو ورځنیو چارو ته د انسان پر چمتووالي ناوړه اغېزه کولای سي، چې له بده مرغه اوس ځيني ځوانان په همدغه ناروغۍ اخته دي؛ د شپې تر ناوخته فيلمونه ګوري چې شپه هم عبثه ورباندې تېره سي او د سهار لمونځ هم يا ورڅخه پاتي سي او يا يې هم په داسي حالت کې وکړي چې سترګې يې له خوبه ډګي وي.

۵- د فکر او ذهن کمزوري کېدل: څېړنو ښودلې ده چې د چټکو، پرله‌پسې او بې‌هدفه ویډیوګانو ډېر لیدل د انسان پام او تمرکز ګډوډوي. انسان له ژور فکر، مطالعې او علمي فعاليتونو څخه راګرځوي او له هغو کارونو ستړی کېږي چې حوصله او دوام غواړي، ځکه د فيلمونو کتل د انسان پر عصبي حجراتو منفي تأثير کوي او د دې تر څنګ چې د انسان پر روح باندې بده اغېزه کوي، د انسان معنويات له منځه وړي او انسان ته اضطراب پيدا کوي بلکې انسان ته ډېري فکري او راوني ناروغۍ پيدا کوي.

۶- د کورنۍ اړیکو خرابېدل: کله چې د کورنۍ غړي هر یو په خپل موبایل او ویډیوګانو بوخت وي، د خبرو، مینې، خواخوږۍ او ګډ ژوند فرصتونه کمېږي. په دې توګه، د والدینو او اولادونو ترمنځ اړیکې کمزورې کېدای سي او د کورنۍ د روزنې او اصلاح چارې زیانمنېدای سي، چې همدا اوس په ټولنه کې ډېري کورنۍ د دغه ستونزي سره مخ دي؛ چې په کورنيو کې مثبت مجلس او بانډار نسته، د يو بل په وړاندې د اخلاقي مسئوليت آداء کول نسته بلکې هر يو د کور په يو کونج کې د خپل ټليفون سره مصروف وي، چې په نتيجه کې يې د فکرونو او زړونو تر منځ واټن او فاصله پيدا کېږي او کور يې د جنجالونو او اختلافاتو څخه ډکېږي.
۷-  د ناسمو اخلاقو او عادتونو خپرېدل: په ځینو فیلمونو کې دروغ، خیانت، تاوتریخوالی، ځانوژنه، غلا، انسانتښتونه، بې‌مسؤلیتي او نور ناوړه کارونه د زړورتیا، هوښیارۍ یا بریا په نوم وړاندې کېږي، چې له بده مرغه ډېری کتونکی ورباندې دوکه کېږي او نا اهله انسانان هغه د فيلم صحنې په حقيقي ډول په دنيا کې عملي کوي، چې په ډېرو هيوادونو کې هغه منظم او منسجم جرمونه خلک له همدغه فیلمونو څخه زده کوي، لکه ځانوژنه، انسانتښتونه، تاکتيکي سرقتونه، د ځوانانو او نجونو ترمنځ د ميني او محبت روابط، د ځوانانو ترمنځ بدمعاشۍ او په مجموع کې اخلاقي فساد چې ټول يې د دغو فيلمونو محصول دی.

۸-  د واقعي ژوند په اړه ناسم تصور: يو خو په مجموع کې ټوله فيلمونه د صحنې جوړول وي او بل په ډېرو فیلمونو کې د انسانانو د ژوند، شتمنۍ، ښکلا، اړیکو، بریا او ټولنيزو حالتونو غیرواقعي انځورونه وړاندې کېږي او د داسي شيانو تمثيل کېږي چې هغه په حقيقي نړۍ کې د ډېرو انسانانو د ژوند سره هيځ تړاو نه لري او يا هم د يوې خاصي جغرافيا او طبقې لپاره جوړ وي، خو هر ليدونکی داسي ګمان کوي چې دغه فيلم زما لپاره جوړ سوی دی، نو ځکه يې په کتلو سره د واقعي ژوند په اړه ناسم تصور ذهن ته راځي او ځيني انسانان خو د ځينو فيلمونو په ليدلو سره داسي حالت ته رسېږي چې د خپل واقعي ژوند څخه ناراضه کېږي او همدغه فيلمونه يې له نورو اشخاصو سره بې‌ځایه پرتله کولو ته هڅوي او د حسد، ناهیلۍ او بې‌ځایه غوښتنو احساس پکې پیدا کوي.

۹- د خوب او روغتیا زیانمنېدل: کارپوهان او ډاکټران په دې باور دي چې د موبایل، کامپيوټر، ټلويزيون او نورو روښانه پردو مخ ته اوږده موده تېرول او په کتلو کې يې افراط کول، په ځانګړي ډول د خوب تر وخت مخکې د خوب نظم ګډوډولای سي او د دې سبب کېږي چې انسان دي سم خوب ونکړي او يا دي هم ګډوډ خوبونه وويني. همدارنګه د اوږدې ناستې په سبب او فيلمونو ته د ډېرو کتلو له امله انسان ته نوري ډېري روغتيايي ستونزي پيدا کېږي کله د سترګو ناروغي، د مثانې ناروغي او د ملا درد.
۱۰-  د ماشومانو پر روزنه ناوړه اغېز: په دې خاطر چې د ماشومانو ذهن خالی دی ځکه نو ډېر ژر د هغه څه تر اغېز لاندې راځي چې ویني او اوري یې؛ کوم ماشومان چې ويډيوګانې او فيلمونه ګوري نه تنها دا چې هغوی د ډېرو اخلاقي ستونزو او انحرافاتو سره مخامخ کوي، بلکې د هغوی استعداد او فکر وژني چې له امله يې ماشوم نه درس وايي، نه د چا پر خبره غوږ نيسي او نه هم د اجتماعي ژوند سره عادت کېږي چې د ماشوم راتلونکې ډېره زيانمنه کوي او په تدريجي ډول يې د خپلي ټولني څخه ليري کوي.

11 – د کفري او ناروا فرهنګ خپرېدل: دا معلومه خبره ده چې ډېری فيلمونه د کفارو او يا بې دينه انسانانو له لوري جوړيږي، چې د فيلم کارکوونکې پکې د ډول ډول ناروا کارونو او غير شرعي کالو او يونيفورم سره راښکاره کېږي، چې په طبعي ډول  په ايمان او عقيده کې ضعيف انسانان يې تر تأثیر لاندې راځي، په خاصه توګه ښځې او ځوانان چې د خپلو کالو فيشن او موډ د فيلم څخه را اخلي، چې له بده مرغه اوس په اسلامي نړۍ کې په ډېرو کارونو او شيانو کې مسلمانان د کفارو تقليد يا مشابهت کوي، دا ځکه چې د هغوی له لوري جوړ سوي فيلمونه او سريالونه ګوري، آن تر دې چې ځينو مسلمانانو پر خپلو بچيانو هغه نومونه ايښي وي چې په فيلمونو کې يې اورېدلي وي او ځيني تجاران په خپلو فابريکو کې پر جوړېدونکو شيانو هغه انځورونه لګوي چې په بهرني فيلمونو او سريالونو کې ليدل سوي وي.

۱۴۰۵/۰۷/۲۷

ځيني وختونه مال ډېر ښه شی وي:

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري
ژباړه: سفيان ثوري رحمه الله فرمايلي دي: په پخواني وختونو کې مال ښه نه و خو اوس مال د مسلمان لپاره ډال دی او که دغه دينارونه نه وای، نو دغو پاچاهانو به موږ د خپل لاس دسمالونه ګرځولي وای. بيا يې فرمايلي دي: څوک چې له دې مال څخه څه په لاس کې لري نو هغه دې سم وکاروي ځکه اوس داسي زمانه ده چې مال ته د چا اړتيا پيدا سي نو هغه به لومړی هغه کس وي چې دين د مال لپاره قرباني کوي. بيا يې وويل: حلال مال د اسراف لپاره نه دی.

د سفيان ثوري رحمه الله هدف دا دی چې په پخوا کې مال دومره ارزښت نه درلودی ځکه نو خلکو ته ډېر محبوب او مطلوب نه و، خو اوس چې دنيوي ژوند پر مال ولاړ دی او مالونه د بخيلو انسانانو او د وخت د حاکمانو لاسونو ته لوېدلي دي، په دې وخت کې مال د مسلمان لپاره داسي ارزښت لري چې د ډال حيثيت يې غوره کړی ځکه مسلمان ځان په مال باندې ساتي. وروسته سفيان ثوري رحمه الله د خپل وخت د پاچاهانو څخه شکايت کوي او فرمايي: که دغه مال نه وای نو پاچاهانو به موږ د خپلو لاسونو دسمالونه ګرځولی وای او هره کړنه به يې په موږ باندې کولای.

هر وخت چې مال دومره ارزښت پيدا کړي چې د انسانانو د ژوند ډېري برخي پوري وتړل سي بيا نو مال ډېر ښه شی دی، ځکه په مال باندې انسان د ځان او هيواد امنيت ساتلای سي، په تعليم کې ګټه ورڅخه پورته کولای سي، ديني مدرسې او ښوونځايونه په جوړولای سي، د اړو مسلمانانو سره مرسته په کولای سي، ګڼو عباداتو ته لاره په آوارولای سي او خپلي ډېري اړتياوې په پوره کولای سي؛ البته د مسلمان لپاره هغه مال خير او غوره دی چې د حلالي لاري څخه يې پيدا کړی وي، کوم مال چې له حرامي لاري يې پيدا کړی وي هغه د مسلمان لپاره سر تر سره شر دی.

زموږ په زمانه کې که د مسلمانانو اقتصادي وضعيت برابر وای او په اقتصادي برخه کې مسلمانان پر خپلو پښو ولاړ وای ولي به په اسلامي هيوادونو کې د ډالرو حاکميت وای؟ او ولي به د مسلمانانو د پيسو ارزښت په امريکايي ډالرو پوري تړلی وای؟ يو هغه شی چې تل يې کفار په لټه کې دي دا دی چې په اقتصادي لحاظ مسلمان ضعيف کړي او ځان ته يې مجبور کړي، ځکه کله چې اقتصاد ضعيف وي مسلمانان د ځانونو لپاره وسلې نه سي جوړولای، د خپلو خلکو اړتياوې نه سي پوره کولای چې په نتيجه کې به اسلامي هيوادونه د کفارو لپاره د مصرف بازارونه وي، کفار به صنعت او اختراعات لري خو مسلمانان به يې نه لري، کفار به پلورونکي وي او مسلمانان به پېرودونکي چې تل به مسلمانان دوی مجبور او اړ وي.

وَعَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ - رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ - قَالَ: كَانَ الْمَالُ فِيمَا مَضَى يُكْرَهُ، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَهُوَ تُرْسُ الْمُؤْمِنِ. وَقَالَ: لَوْلَا هَذِهِ الدَّنَانِيرُ لَتَمَنْدَلَ بِنَا هَؤُلَاءِ الْمُلُوكُ. وَقَالَ: مَنْ كَانَ فِي يَدِهِ مِنْ هَذِهِ شَيْءٌ فَلْيُصْلِحْهُ، فَإِنَّهُ زَمَانٌ إِنِ احْتَاجَ كَانَ أَوَّلَ مَنْ يَبْذُلُ دِينَهُ. وَقَالَ: الْحَلَالُ لَا يَحْتَمِلُ السَّرَفَ. [شَرْحِ السُّنَّةِ]

۱۴۰۵/۰۷/۱۹

د اسلام او اسلامي نظام لپاره مبارزه وروره!

ليكنه: مولوي نورالحق مظهري.
د اسلام او اسلامي نظام لپاره مبارزه وروره! د باطل او فساد لارويان شرايطو ته په کتو چوپ پاتيږي خو آرام نه کښيني، پټيږي خو د اسلام او اسلامي نظام په وړاندې له مبارزې لاس نه اخلي، خپلو خبرو، لباس او تعامل ته تغيير ورکوي خو فکر يې نه بدليږي، ستا سره پر څنګ کښيني خو د سيمي استخباراتو ته کار کول نه پسې پريږدي، په خپل هيواد کې اوسيږي خو د نورو هيوادونو ګټې په پام کې نيسي، په خپل هيواد کې د چاپلوسۍ په ذريعه ځان تر هر ځای پوري رسوي خو د خپل هيواد په نسبت د نورو هيوادونو ګټو ته ډېر ژمن وي، وجود او خبرې يې ستا سره وي خو زړه او محبت يې د نورو سره وي، هغه د حق په وړاندې له مبارزې نه ستړی کېږي بلکې د نورو کسانو لپاره قربانۍ ته آماده وي په داسي حال کې چې ممکن خپله هم پر خپل بطلان علم ولري.

هدف مي دا نه دی چې ته پر هر مسلمان بدګماني وکړه يا پر خپلو ملګرو باور مه کوه، بلکې هدف مي دا دی چې ته د اسلام او اسلامي نظام لپاره خپله مبارزه نوره هم چټکه کړه او هيڅ وخت د ستړيا او ناهيلۍ احساس مه کوه، د اسلام او کفر تر منځ او د حق او باطل تر منځ مقابله ډېره اوږده مخينه لري او په دې بهير کې د تېرو پېړيو څخه موږ ته د دواړو لوريو څخه ډېري بېلګې د تاريخ په پاڼو کې ليکل سوي دي، چې د اسلام او اسلامي نظام څخه مدافعين په مجاهدينو، مبارزينو، قهرمانانو، تورياليو، اتلانو او غازيانو معرفي سوي دي او د دې پر عکس د باطل لپاره مبارزه کوونکي په خائنانو، منافقانو، غدارانو، جاسوسانو، مزدورانو او نورو بدو نومونو ياد سوي دي، نو د دې لپاره چې اوس دي خپل مسئوليت سر ته رسولی وي او په را روانه زمانه کې دي نوم په زرين خط وليکل سي د اسلام او اسلامي نظام لپاره په هره برخه کې خپله مبارزه په ډېر اخلاص سره نوره هم چټکه او ګړندۍ کړه.

په مبارزه کې بايد تا ته تر ټولو مهم هدف د اسلام او اسلامي نظام ساتنه وي او ټوله هغه شيان چې نظام ورباندې ولاړ وي ته يې بايد په ټولنه کې د پېژندلو او عملي کولو لپاره زيار وباسې، لکه په مسلمانانو کې اتفاق او اتحاد، د ملت او نظام تر منځ همږغي، د مشرانو اطاعت، د اصلاح لپاره دعوت، د قومونو او وطنونو تر منځ يووالی، امر بالمعروف او نهي عن المنکر، مالي او اداري سمون، د خدمت تعهد او ژمنتيا، ښوونه او روزنه، اخلاقي او فکري وده، ديني ويښتابه، عدالت، خيرخواهي، مسئوليت اداء کول او مثبت احساس.

مبارزه وروره! چې اهل باطل د خپل باطل لپاره په ډېر زغم او صبر کار کوي، په داسي حال کې چې پر کار يې نه تنها دا چې ثواب نه دی مرتب بلکې عذاب ورباندې مرتب دی، نو ته چې پر حق هم يې او کار دي د ثواب او مزدورۍ څخه ډک دی ولي په خپل کار کې جديت او استقامت نه لرې؟ ته بايد تر بل هر چا په مبارزه کې چټک، مسئوليت اداء کوونکی او ژر جواب ويونکی و اوسې تر څو ستا د مبارزې په ذريعه د اسلام او اسلامي نظام د ټولو دښمنانو دسيسې شنډي سي، شبهات يې رد سي، تبليغات يې ناکام سي او کرغېړني موخې يې خلکو ته برملا سي.

ته بايد په دې باندې پوه سې چې فکري او فرهنګي مبارزه هم د فزيکي جګړې په څېر د دفاع او بريد سنګرونه لري چې مبارز بايد په دواړو کې هميشه د آمادګۍ په حال کې وي؛ که دښمن پر موږ کوم فکري يا فرهنګي يرغل کوي موږ يې بايد په ډېري چټکۍ سره بريد ناکام کړو بلکې ځانونه د ضعف له حالته وباسو او پر دښمنانو فکري او فرهنګي بريدونه وکړو ځکه د دفاع حالت د کمزورۍ او د بريد حالت د قوت دی، مسلمانانو که هميشه خپل دښمنان تر بريدونو لاندې نيولی هيڅکه به هغوی پر مسلمانانو د بريد کولو فرصت نه وای پيدا کړی.

لکه په نظامي جګړه کې چې اعداد او تجهيز ته ډېره اړتيا ده او د الهي عادت بر بنسټ اسبابو ته لاسرسي ډېره مهمه ده، په فکري او فرهنګي مبارزه کې هم تيارۍ او ځان سمبالولو ته ډېره اړتيا ده ځکه د مبارزې اړتيا، د لومړيتوبونو پېژندل، د مبارزې تاکتيکونه زده کول او د بيان هنر ته لاسرسي هغه موارد دي چې د مبارزې په بريا کې کارنده رول لري نو کوم څوک چې خپله ورسره بلد نه وي يقيني خبره ده چې په مبارزه کې سم نه سي ځلېدلای.

۱۴۰۵/۰۷/۱۳

پاکستان غلطه محاسبه کړېده:

ليکنه: مولوي نورالحق مظهري.
وايي: درواغجن حافظه نه لري او بې عقل تجربه 
نه لري. پاکستان فکر کوي چې زه هماغه د پخوا پاکستان يم او افغانستان هم هماغه د څو لسيزو مخکي افغانستان دی، خو په دې باندې نه پوهېږي چې پاکستان ته هغه پخوانۍ ظاهري زور او حيثيت پاتې نه دی او افغانستان اوس هغه پخوانی کمزوری او بې سرپرسته افغانستان نه دی. 

يو وخت پاکستان د ځينو ظاهري کارونو په سبب په اسلامي نړۍ کې يو څه محبوبيت درلودی خو اوس يې خپل محبوبيت له لاسه ورکړی دی، ځکه هغه مهال يې چې د روسانو په وخت کې ظاهرا د مجاهدينو سره مرسته کول او يا يې ځان د اسلامي نړۍ خواخوږی معرفي کوی، ځکه نو په پاکستان او افغانستان کې د ننه او بهر د مسلمانانو محبت ورسره پيدا سو، خو اوس چې ټولې نړۍ ښه پېژندلی هغه اعتبار او ارزښت ورته پاتې نه دی، خو پاکستاني چارواکې دومره ناپوهان دي چې تر اوسه پر ځان هغه پخوانی ګمان کوي، ځکه نو کله سعودي ته ځغلي او کله ترکيې ته او کله نورو اسلامي هيوادونو ته.

يو وخت چې بهرنيانو يا ځينو ګاونډيو هيوادونو په افغانستان کې مداخله کول دا هغه وخت وو چې افغانستان خپلواک او غمخوار حکومت نه درلودی، د افغانستان ملت د وخت پر حکومت راټول نه وو او افغانستان په خپل سياست کې آزاد نه وو، اوس چې الحمدلله آزاد، خپلواک او مقتدر نظام حاکم دی هيچا ته د مداخلې کولو اجازه نه ورکول کېږي.

پاکستان فکر کوي چې د افغانستان ولس او نړيوال به په خپلو منفي تبليغاتو دوکه کړم، نو ځکه هره ورځ بې ثبوته نارې وهي چې په افغانستان کې ټي ټي پي ځای لري او د خپلي خاوري څخه پر خپلو مخالفينو حملې کوو، په داسي حال کې چې ټي ټي پي د پاکستان له خاوري پر پاکستاني ملېشو بريدونه کوي، بلکې په پاکستان کې هغوی لوی مرکزونه او لويي اډې لري او تر اوسه چې پاکستان په افغانستان کې څومره بريدونه کړي دي ټول نړيوال يې ويني چې په بريدونو کې ښځې، ماشومان او عام خلک شهيدانيږي او د عامو خلکو کورونه ورانيږي.

که پاکستان درواغ نه ويلی نو تر اوسه به يې هرومرو د افغانستان سره پر فرضي کرښه يو څوک ګرفتاره کړی وای، لکه افغاني ځواکونو چې تر اوسه په لسګونو داسي کسان ګرفتاره کړي دي چې پاکستان افغانستان ته د فساد او جګړې لپاره رالېږلي وه؛ هر څوک په دې باندې پوهيږي چې د ټي ټي پي خبره هسي يوه بهانه ده، پاکستان غواړي د غرب لخوا ورکول سوې جګړه ايزه او فاسده پروژه عملي کړي، ځکه د پاکستان د تأسيس څخه بيا تر اوسه پوري د پاکستان کار همدغه دی او د همدې لاري ځان تمويلوي.

يو وخت که پاکستان په افغانستان کې جګړه کول هغه بېل وخت وو او اوس بېل وخت دی، ځکه اوس په افغانستان کې د جګړې کولو لپاره هيڅ دليل او پلمه شتون نه لري؛ په افغانستان کې بهرنيان نسته چې افغانانو او سيمي ته خطر وي، په افغانستان کې ظلم او وحشت نسته چې خلک يې پر ضد راوپاريږي، په افغانستان کې قومي او سمتي تعصب نسته چې ځيني قومونه ځانونه په خطر کې وويني او په افغانستان کې نا امني نسته چې خلک وسلې ته لاس واچوي، بلکې افغانان پر داسي نظام سره راټول دي چې په پوره توګه د دوی د بچو څخه جوړ دی او په هره برخه کې خپلواک او آزاد دی.

د افغانستان اوسنی مثبت وضعيت ډېرو هيوادونو درک کړی ځکه نو ورځ تر بلي په بهرني سياست کې پرمختګونه راځي او ډېرو هيوادونه دا هم ويلي دي چې موږ په افغانستان کې د هغه چا پلوي نه کوو چې بيا ځلي په افغانستان د جګړې پيولول غواړي، چې لويه بېلګه يې د افغانستان څخه تښتېدلي کسان دي چې هر څومره هڅه يې کړې تر اوسه يې هيڅ هيواد په ډاګه ملاتړ نه دی کړی، بېله پاکستانه چې پخوانيو اربکيانو او توپکيانو ته يې ځای ورکړی او د افغانستان پر ضد يې ساتي.

که پاکستاني چارواکو شرم درلودلای اوس يې بايد استعفاء کړې وای ځکه په خپل هيواد کې د امنيت په ساتلو کې پاتي راغلي، اقتصاد يې ورځ تر بلي سقوط کوي او وسلوال مخالفين يې هره ورځ د ملېشو څخه نوي نوي ځايونه نيسي چې تراوسه يې ډېر ځايونه ورڅخه نيولي او ډېر پاکستاني پوځيان يې وژلي دي.

د دې لپاره چې پاکستاني چارواکي د خپلو ناکاميو څخه د خلکو پام بلي خوا ته واړوي په پاکستان او افغانستان کې پر ولسي وګړو بمبارونه او ظلمونه کوي، چې تر اوسه يې په هيڅه برخه کې کوم پرمختګ هم نه دی کړی ځکه نه يې خپل مخالفين ځپلي، نه يې پر پاکستاني ملېشو د مخالفينو بريدونه کم کړي او نه هم په دې باندې توانېدلی چې په افغانستان کې امنيت ګډوډ کړي.

د افغانستان سره د پاکستاني پوځ دښمني نن هر افغان وګړي ته ثابته سوېده ځکه نو د پاکستان پر ضد ټول افغانان د خپل نظام تر شا ولاړ دي او چې پاکستان څومره هڅه کړېده الحمدلله د افغانانو او نظام تر منځ يې واټن نه دی پيدا کړی، ځکه ټول ولس پوهيږي چې د پاکستان سياست د دښمنۍ او بربادۍ پر اساس ولاړ دی او بېله کوم عقلي دليله د افغانانو سره شخړه کوي.

د پاکستان مسلمان ولس بايد د پاکستاني وحشي او ظالمو ملېشو پر ضد راپورته سي او نور ځان د دې وحشي مزدوانو څخه خلاص کړي ځکه نو دوی ته لازمه ده چې د هر هغه چا ملاتړ وکړي چې د پاکستاني اوسني نظامي حکومت ړنګول غواړي هغه که په لاريونو سره وي او که په وسلوال پاڅون سره وي؛ تر څو چې دا نظام ړنګ نه سي پاکستانی ولس به همداسي په عذاب او په نړيواله کچه منزولي وي.

اوسني شرايطو او د پاکستاني حکومت کړنو ته په کتو داسي ويلای سو چې پاکستاني حکومت غلطه محاسبه کړېده، هيڅوخت به په افغانستان کې خپلو ناوړو موخو ته و نه رسيږي او د الله تعالی په مرسته به نور هم شرمېدلی او رټلی وي.

۱۴۰۵/۰۷/۱۲

د هر انسان مقام او منزلت بايد په پام کې ونيول سي:

د الله تعالی عادت داسي دی چې انسانان يې په رتبو او مقامونو کې متفاوت جوړ کړي دي ځکه نو ځيني علماء دي، ځيني ناپوهان دي، ځيني سرمايه داران دي، ځيني مسکينان دي، ځيني مشران دي او ځيني کشران دي؛ کوم شی چې پر انسانانو لازم دی دا دی چې د خلکو سره په تعامل کې د هر حق لرونکي حق وپېژني او هر انسان ته هغه مقام ورکړي چې له هغه سره مناسب وي.

د رسول الله صلی الله عليه وسلم د لارښوونو پر اساس په انسانانو کې بايد د عالم او ناپوه ترمنځ، د مشر او کشر تر منځ او په اسلام کې د سابقې لرونکي او نه لرونکي تر منځ توپير وسي، په حديث کې راځي: عَنْ عَائِشَةَ - رضى الله تعالى عنها - أَنَّهَا قَالَتْ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- أَنْ نُنَزِّلَ النَّاسَ مَنَازِلَهُمْ.(صحيح مسلم: 1/2) ژباړه: د عائشې رضي الله عنها څخه روايت دی چې رسول الله ﷺ موږ ته امر کړی دی چې خلکو ته د هغوی د مقام او منزلت مطابق ځای ورکړو.

دا خبره عائشې رضي الله عنها هغه وخت وکړه کله چې دې ته يو سوالګر راغی، د ډوډۍ غوښتنه يې وکړه، هغې ورته د ډوډۍ يوه ټوټه ورکړه، بيا يو داسې سړی ورباندې تېر سو چې ښې جامې يې اغوستي وې او د ظاهري حالت له مخې باعزته او د درناوي وړ ښکارېدی؛ نو عائشې رضي الله عنها هغه کښېنوی او ډوډۍ يې ورکړه، چې هغه هم وخوړه. وروسته له عائشې رضي الله عنها څخه د دې توپير په اړه پوښتنه وسوه هغې دغه جواب ورکړ، چې موږ ته رسول الله صلی الله عليه وسلم د دې لارښوونه کړېده چې د هر چا سره د هغه د مقام او منزلت موافق چلند وکړئ.

همداسي په بل حديث کې راځي: عن معاذ بن جبل قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: أنزل الناس منازلهم من الخير والشر، وأحسن أدبهم على الأخلاق الصالحة.(مکارم الأخلاق للخرائيطي: 41)
ژباړه: د معاذ بن جبل رضي الله عنه څخه روايت دی چې رسول الله صلی الله عليه وسلم وفرمايل: خلکو ته د خير او شر له پلوه د هغوی د مقام او حالت مطابق ځای ورکړئ، او هغوی ته په ښو اخلاقو ښه ادب ورکړئ.
يعنې له خلکو سره بايد د هغوی د حالاتو، وړتياوو، ښو او بدو صفاتو په پام کې نيولو سره مناسب چلند وسي او د ښو اخلاقو د خپلولو لپاره يې په ښه توګه روزنه وسي.

امام مسلم رحمه الله د خپل کتاب"صحيح مسلم" په خطبه کې وايي: فَلاَ يُقَصَّرُ بِالرَّجُلِ الْعَالِى الْقَدْرِ عَنْ دَرَجَتِهِ وَلاَ يُرْفَعُ مُتَّضِعُ الْقَدْرِ فِى الْعِلْمِ فَوْقَ مَنْزِلَتِهِ وَيُعْطَى كُلُّ ذِى حَقٍّ فِيهِ حَقَّهُ وَيُنَزَّلُ مَنْزِلَتَهُ.(صحيح مسلم: 1/2)
ژباړ: نو د لوړ قدر او مقام خاوند انسان بايد له خپلې مرتبې څخه ټيټ و نه ګڼل سي او هغه څوک چې په علم کې ټيټ مقام لري، بايد له خپلې مرتبې څخه پورته و نه بلل سي. بلکې هر حق لرونکي ته بايد د هغه حق ورکړل سي او د هغه د مقام مطابق ځای ورکړل سي.

نو په هره برخه کې چې موږ له انسانانو سره چلند او تعامل کوو بايد د هغوی منزلت او رتبه په پام کې ونيسو؛ د علماؤ، پوهانو او استادانو سره يو ډول چلند وکړو، د لږ علم والا انسانانو سره بل ډول چلند وکړو او د عوامو خلکو سره بل ډول چلند وکړو؛ په دې معنا سره چې د هر چا سره د هغه د حيثيت او منزلت موافق چلند وکړو، داسي نه وي چې موږ ټولو ته يوه سترګه وګورو او د ټولو سره يو ډول معامله   وکړو، مثلا که موږ علمي مجلس جوړوو په هغه کې بايد يوازې علماء ناست وي او که اصلاحي مجلس جوړوو هغه ته بايد د مخاطبينو په بڼه يوازې عوام راوبلل سي ځکه علماؤ ته الله تعالی اصلاح په برخه کړېده موږ يې بايد وخت و نه نيسو.

که په کوم ځای کې موږ ته د خلکو د اعزاز او ښه راغلاست وظيفه راکول کېږي، موږ بايد د خلکو سره د هغوی د مرتبې موافق چلند وکړو او هر څوک پر داسي ځای کښېنوو چې د هغه سره مناسب وي، که موږ په کوم ځای کې کوم پروګرام پلی کوو بايد په پروګرام کې د هر چا حيثيت په پام کې ونيول سي او ټولو ته مناسب حق ورکول سي.

خلکو ته د هغوی د مناسبو مقامونو ورکول نه چاپلوسي ده او نه هم له چا سره مداهنت؛ بلکې عين عدالت دی. عدالت دا دی چې هر شی په خپل مناسب ځای کې کښېښودل سي او هر حق‌لرونکي ته خپل حق ورکړل سي چې د منزلت او مقامونو په رعايت کولو کې همدغه کار کيږي، په حديث شريف کې راځي: عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِذَا أَتَاكُمْ كَرِيمُ قَوْمٍ فَأَكْرِمُوهُ.(المسند الموضوعي: 10)
ژباړه: د عبدالله ابن عمر رضي الله عنهما څخه روايت دی، هغه وايي: رسول الله صلی الله عليه وسلم وفرمايل: کله چې د کوم قوم عزتمند او مشر کس درته راسي، نو درناوی يې وکړئ.

په حديث شريف کې راځي: أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِىِّ -صلى الله عليه وسلم- وَعُثْمَانَ حَدَّثَاهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ اسْتَأْذَنَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- وَهُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشِهِ لاَبِسٌ مِرْطَ عَائِشَةَ فَأَذِنَ لأَبِى بَكْرٍ وَهُوَ كَذَلِكَ فَقَضَى إِلَيْهِ حَاجَتَهُ ثُمَّ انْصَرَفَ ثُمَّ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ فَأَذِنَ لَهُ وَهُوَ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ فَقَضَى إِلَيْهِ حَاجَتَهُ ثُمَّ انْصَرَفَ. قَالَ عُثْمَانُ ثُمَّ اسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَجَلَسَ وَقَالَ لِعَائِشَةَ « اجْمَعِى عَلَيْكِ ثِيَابَكِ ». فَقَضَيْتُ إِلَيْهِ حَاجَتِى ثُمَّ انْصَرَفْتُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لِى لَمْ أَرَكَ فَزِعْتَ لأَبِى بَكْرٍ وَعُمَرَ رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُمَا كَمَا فَزِعْتَ لِعُثْمَانَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- « إِنَّ عُثْمَانَ رَجُلٌ حَيِىٌّ وَإِنِّى خَشِيتُ إِنْ أَذِنْتُ لَهُ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ أَنْ لاَ يَبْلُغَ إِلَىَّ فِى حَاجَتِهِ ».(صحيح مسلم: 6363)
ژباړه: د عائشې رضي الله عنها، د نبي کريم صلی الله عليه وسلم له مېرمني، او عثمان رضي الله عنه څخه روايت دی چې ابوبکر رضي الله عنه له رسول الله صلی الله عليه وسلم څخه د ننوتلو اجازه وغوښته، په داسې حال کې چې رسول الله صلی الله عليه وسلم پر خپله بستره غځېدلی وو او د عائشې رضي الله عنها چپنه/څادر يې اغوستی و. رسول الله صلی الله عليه وسلم ابوبکر رضي الله عنه ته په همدې حالت کې د ننوتلو اجازه ورکړه. ابوبکر رضي الله عنه خپله اړتيا ورسره مطرح کړه او بيا ولاړ. وروسته عمر رضي الله عنه د ننوتلو اجازه وغوښته؛ رسول الله صلی عليه وسلم هغه ته هم په همدې حالت کې د ننوتلو اجازه ورکړه. عمر رضي الله عنه خپله اړتيا ورسره مطرح کړه او بيا ولاړ. عثمان رضي الله عنه وايي: بيا ما له رسول الله صلی الله عليه وسلم څخه د ننوتلو اجازه وغوښته. نو رسول الله صلی الله عليه وسلم کښېناست او عائشې رضي الله عنها ته يې وفرمايل: خپلې جامې پر ځان راټولې کړه. بيا ما خپله اړتيا له رسول الله صلی الله عليه وسلم سره مطرح کړه او ولاړم. عائشې رضي الله عنها وويل: اې د الله رسوله! څه وجه ده چې ما ونه ليدل چې ته د ابوبکر او عمر رضي الله عنهما په راتګ سره هغسې اندېښمن او متوجه سوې لکه څنګه چې د عثمان رضي الله عنه په راتګ سره سوې؟ رسول الله صلی الله عليه وسلم وفرمايل: عثمان ډېر باحيا سړی دی، او زه ووېرېدم چې که په هماغه حالت کې مي هغه ته د ننوتلو اجازه ورکړې وای نو ښايي هغه خپله اړتيا راته په څرګند ډول و نه سوای رسولې.

دلته رسول الله صلی الله عليه وسلم د هر يوه منزلت مراعات کړی دی چې د عثمان رضي الله عنه منزلت دا وو چې رسول الله صلی الله عليه وسلم کښېني او خپلي پښې ټولي کړي چې همدا کار رسول الله صلی الله عليه وسلم وکړ.